Tocht naar de Tropen (Rainbow part 2)

Aan de vooravond van onze 2e weektrip down south check ik, eerder terloops, de weersverwachting voor de komende 7 dagen. Mijn tot dan toe eerder chille stemming slaat ogenblikkelijk om. Er staan immers tropische temperaturen op het programma. De voorspelling is dat we één dag krijgen van om en bij de 30°C en de rest boven de 35°C zal uitkomen. Echt zonnig wordt mijn gemoed daar niet van, ik gedij niet zo goed in dergelijke omstandigheden. Wat ik dan nog niet wist: de zelfverklaarde weergoden hadden het (zoals wel vaker) niet helemaal bij het rechte eind. Het zou nog een pak heter worden dan dat….

We zijn met zijn tienen. Geert Ooms, Rogier Smit, Niko Vervaet, Nico Vereecken, Mattijs Celie, Jari Vandevijver, Jimmy Van Heghe en nog een handvol fijne boys zijn van de partij. Goed gezelschap is het alleszins en als we op vrijdagavond gewoontegetrouw verzamelen blazen in de lokale pizzeria is de sfeer, ondanks de vooruitzichten, opperbest, want hartelijk en amicaal. Lekker ongedwongen en cool, voor zover dit laatste woord ondubbelzinnig kan worden gebruikt.

Enfin, de pizza smaakt voortreffelijk en we klinken nog na tot laat in de nacht in het clubhuis van het water.

De vooruitzichten

Die zijn niet meteen om naar huis over te schrijven. Onze voorgangers zijn Rainbowhabitués Kevin Ellis van Cassienfame en Lee Boyers, ooit een gevierd Leeds en Birminghamspeler met meer dan een decennium Premier League achter zijn naam. Ze hebben 2 weken vissen op de teller staan en vingen vooral gedurende de eerste drie dagen van hun trip uitmuntend goed. Regen en wind waren hun deel tijdens de start van de sessie en dat is zoals geweten prima visweer voor The Bow. Toen de temperaturen gestaag bleven klimmen, de zon de overhand kreeg en haar verzengende stralen richting aardoppervlakte stuurde werd het zienderogen minder en de laatste anderhalve week brachten nog een schamele 7 vissen op voor hun beiden.

En dan zit het ons nog mee in die zin dat er op het gros van de andere stekken nog beroerder werd gevangen. Enkel 18 en 6 doen het relatief goed naar de omstandigheden. Voor de rest is het behelpen. De gelovigen onder ons bidden tot de (karper)goden, de anderen stellen hun vertrouwen in eigen kunnen. En wie weet zullen ze daar ooit voor branden in de hel en iedereen weet dat de temperatuur daar nog een stuk hoger ligt dan in het hier en nu. En mens zou zich slag om slinger alsnog bekeren.

Het opbouwen van onzer beide kampementen zorgt alvast voor een voorproefje van wat komen gaat. Mijn bivvy staat op een vooruitgeschoven ponton zonder ook maar één streepje schaduw. Er is geen enkel ander alternatief, dus er is geen ontkomen aan. Zo moet een brood zich dus voelen wanneer het in de oven wordt geschoven, bedenk ik me. Echter, het zou klein bier blijken te zijn in vergelijking met wat komen zou. Het kwik klimt die dag ‘maar’ tot 31°C en dat soort temperaturen stellen aan het einde van de week niks meer voor, meer zelfs, we zouden maar al te graag geld betalen voor dergelijke ‘koelere’ dagen…

Tegen mijn verwachtingen in komt er in de vooravond van die eerste dag al een vis op kant. Onze gevinde vrienden hebben er in tegenstelling tot ikzelf blijkbaar wél zin in. Een spiegel van 16,2 kg komt me koelte toezwaaien met zijn staart en pletst wat water in mijn gezicht. Nadat de vis is teruggezet zoek ik samen met m’n vismaat Mattijs weer de schamele stukjes schaduw op die enkele ons goed gezinde bomen werpen achteraan de stek. We smeken de zon om het kalmer aan te doen en godbetert haast te maken met dat zakken van d’r. Het schors van de dennen glanst in de zon en past sierlijk als een mozaîek in elkaar. Hars lekt uit de bast en verspreidt een aangename geur. We zijn de eerste dag heelhuids doorgekomen. Nu die huid zou naarmate de week vorderde loskomen en vervellen. Zo weten we ook weer hoe slangen en hagedissen zich elk jaar voelen.

De ochtend is het fijnste moment van de dag. Met een graad of 20, 22°C is het zelfs aangenaam te noemen. En zeker wanneer ook nog vis nr 2 in het net belandt: een schub van 17,7 kg. Meer is ons voorlopig niet gegund, nee de rest van de dag is het puffen en permanent meedraaien met het beetje schaduw achteraan onze stek. De thermometer geeft 34°C aan. De voorspelling is dat er daar morgen nog eens 4°C bovenop komen… Waar zijn de winterheiligen als je ze nodig hebt?

Dag drie is het als vanouds bakken en braden, maar hij brengt als het ware wel vier vissen voort! Ze prikken zich stuk voor stuk in de vlijmscherpe Carp Spirit Razor Point haken maat 2. Eén komt in het holst van de nacht, twee volgen in de vroege ochtend en de vierde valt opnieuw rond de klok van 18.00u. Deze laatste is met zijn iets meer dan veertig volle ponden ook de beste tot nu toe. Andere hoogtepunten zijn de verfrissend koude douches waar we enkele keren per dag gretig gebruik van maken. Heerlijk om je lichaam zo te laten afkoelen. Niet dat die afkoeling lang aanhoudt, maar goed… Ons drinkwater slinkt met de dag en het is duidelijk dat ik zal mogen bijtanken aan het einde van de week.

Bunker van een spiegel

Daar ik toch meer vissen aan het azen krijg dan verhoopt strooi ik ook wat rijkelijker in het rond met mijn meegebrachte vismeelbolletjes. Zoals gebruikelijk zijn dat de CCMoore Odysseys. En die werken sowieso altijd al uitstekend, maar bij warmere watertemperaturen zijn ze om één of andere reden nog net iets beter! Zelfs zo goed dat ik de volgende nacht een bunker van een spiegel kan verwelkomen. Het bakbeest heeft begrijpelijkerwijs weinig zin in een robbertje vechten, de watertemperatuur bedraagt overdag al 30°C en koelt ’s nachts amper enkele graden af. Dus de dril stelt niet zo gek veel voor maar hey, waarom zou ik daar om malen? Hier had ik aan het begin van de trip altijd voor getekend! De vis in kwestie (goed voor 30,6 kg) is bovendien ook nog eens schitterend geproportioneerd en ziet er likkebaardend goed uit. De laatste keer dat ik hem in mijn handen hield was 10 jaar geleden en exact 20 pond lichter.

Het metaal van de Baitrunners blinkt, de lak van de Tribal boothengels glanst in de verzengende zon. Alles en iedereen kreunt onder d’r loden gewicht. Maar goed, ondanks de tropische hitte valt het resultaat tot dusver meer dan behoorlijk mee. Eerlijk gezegd is het zelfs boven mijn stoutste verwachtingen, het weer en de vangsten van afgelopen week in acht genomen. Alleen vind ik het sneu dat Mattijs voorlopig nog niet in actie is kunnen komen. Mijn vissen komen allen van dezelfde twee afstandshengels dus ik stel voor om een hengel van hem daar te vissen mocht het bij hem stil blijven.

Woensdag en midweek al. Zoals voorspeld en verwacht nog meer hitte. We krijgen het afgeronde getal van 40°C op ons bord. De hitte is verzengend, van zodra je uit de schaduw stapt krijg je een dreun te verwerken. Ondanks dat vallen er vijf aanbeten! Gelukkig zijn er vier daarvan in de vroege ochtend als de zon nog niet op volle kracht draait. Schubs van 9, 11, 16,4  en 23,7 kg en een 19,2 kg spiegel. Ik vind het goed zo en maan Mattijs aan om een van zijn hengels op één van mijn productieve spots te leggen. Being every inch a gentleman als hij is, stribbelt ie wat tegen maar ik blijf hem aanporren tot hij voor de bijl gaat. Ik weet, hij doet niks fout in zijn zone maar de vissen komen voorlopig gewoon niet door.

Donderdag is pas een kwartier oud als mijn rechtse en nu nog enige afstandshengel een lange 18,2 kg schub baart. Gelukkig is Mattijs enkele uren later op links aan de beurt. Het heeft even geduurd maar soit, een 13,6 kg spiegel is zijn deel. Hij geniet zienderogen en dat doet mij dan weer genieten. Bij het eerste ochtendgloren vangen we elk nog een vis erbij. Ik teken voor een 17,1 kg schub en Mattijs vangt een geweldige schub van 22,1 kg op één van de hengels in zijn eigen zone. Dat is dus dubbel kicken!! De rest van de dag brengt nog een schub van 22,4 kg die ik ook vorige sessie had en een spiegel van 18,3 kg.

Volgens de ‘Météo’ zouden we morgen eindelijk ‘koeler’ weer mogen verwachten. We hopen het en snakken ernaar want we zijn elke dag aan het einde ervan knock out en pompaf van het ongelijke gevecht met die ploertige zon.

Eindelijk wat afkoeling

Vrijdag brengt als het ware regen. Wie had dat verwacht? Zelfs de weersvoorspellers niet want er stond volgens hen enkel bewolking op het menu. Het blijft een ganse dag gestaag vallen, niet heftig, het is eerder een miezerregentje maar wat is die welgekomen! We tekenen alsnog 30°C op maar wat voelt dat een stuk koeler aan dan afgelopen dagen. En we zijn niet de enigen die baat hebben van deze verkwikking. Ook de vissen schieten plots in actie en schakelen een versnelling hoger. Ze schuiven bovendien op naar het open water want ook de korter liggende hengels delen nu in de aanbeten. Gedurende de laatste 24 uur vangt Mattijs er nog 3 bij en kan ik nog 6 keren uitrukken. Het hoogtepunt is de vangst van een duo 24 kg+ spiegels waarvan met name de laatste, letterlijk tijdens het inpakken, me ontzettend blij maakt. Het is immers een vis die ik al 5 jaar niet meer had gezien en die ik had ‘opgegeven’! Niet dus, het prachtig beschubde dier is alive & kicking en zwaait ons, moe maar voldaan, uit. Op naar het hopelijk koelere België nu!

 

Alijn Danau

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie