Pluk de dag: 2017: Flashback…

Ik denk dat velen onder ons het wel herkennen; de drang om te vissen. Om erop uit te gaan. Het water op. Op zoek. Proberen. Succes en falen. Jagen op jagers, dat is het. Het afgelopen jaar was in vele opzichten een geweldig jaar. Niet alleen qua vangsten, maar vooral ook alle mensen die ik ontmoet en waarmee ik eenzelfde passie deel. En het mooie is, is dat het niet uitmaakt of dit nu een kind of volwassene is – man of vrouw, jongen of meisje. Onze passie verbind…

Bijzonder…

Door het jaar heen ontmoet ik honderden onbekende mensen. Mensen die ik nooit eerder gezien heb. Allemaal hebben we iets gemeen. Vanaf het eerste contact, dat gaat over een te plannen vissessie, ontstaat er iets bijzonders. Een gemeenschappelijk iets. Iets waar ik tijdens feestjes/verjaardagen het liefst niet over begin omdat velen ons niet snappen. Leg het maar eens uit aan iemand die niet vist?! Niet te doen… Maar… toch is het in de praktijk anders. Als niet vissers meegaan sleep ik ze mee in het immense rivierengebied. En dan beginnen ze het te snappen. Je ziet ze met bewondering kijken. Al die indrukken. Water. Vogels. Dieren. Golven. Stroming. Schepen. Wind. Zon. Regenbogen. Industrie. Stedelijk. Monumenten. Natuur… En dan volgt er toch altijd dat begrip. Ze beginnen het te snappen. Onze passie is zo veel meer dan puur een vis vangen.

Al die mensen die ik niet eerder heb gesproken, daarmee zit ik toch zo’n 8 a 10 uur in de boot. En van die boot kan je niet af! Er is vanaf seconde een totale ontspanning. Gesprekken volgen. Over van alles en nog wat. Menselijk. Gesprekken over wereldproblemen tot aan persoonlijke zaken. Alles kan. Alles mag. Geen wetten of regels. Allen op gelijk niveau. En dat is bijzonder. Dat is veel waard.

Dromen

Dromen moet je hebben. Dromen mogen klein zijn zodat ze haalbaar worden. Dromen die te groot zijn, daarvan is de kans klein dat die ooit uitkomen. Als je dat beseft, dan is dromen prachtig. Ik droom ervan om in 2018 in de haven van Lage Zwaluwe te wonen en te werken. Om hier de hierboven beschreven mensen te ontvangen en mee te nemen het water op. Ze kunnen dan zelfs blijven slapen. Deze droom, daarmee zijn we in 2017 druk bezig geweest –en nog steeds. Samen met de gemeente een bestemmingsplan wijzigen. Een lang en moeizaam traject. Soms met terugvallen. Frustraties. Tegenslagen en vertragingen. Toch blijft die droom. En telkens als ik mensen in de boot heb, dan hebben we het erover en steunt mij dit om door te gaan.

We zitten halverwege de procedure en er komt licht aan het einde van de tunnel. Het kan. Het kan lukken. Het moet lukken. We hopen in april/mei te kunnen beginnen. Een houten woning. Boot voor de deur. Kamers om te verhuren. En 7 rivieren op de stoep. Oneindig veel water. Ontelbare avonturen kansen. En al die mensen die we dan een onvergetelijke dag kunnen bezorgen. Dat heeft mij gedreven in 2017 -en mede dankzij al die mensen die mij het gevoel hebben gegeven iets bijzonders te doen. Samen vissen. Samen op zoek. Samen gaan voor die aanbeet. Samen praten. Technieken. Vissoorten. Successen en frustraties. Roofvissen; daarin zit alles.

Vangsten

Qua vangsten was het in 2017 zeer bijzonder. We hebben erg veel mooie en grote vissen gevangen. Natuurlijk was het niet altijd even makkelijk en springen ze niet in de boot. Maar, altijd is er succes. De ene keer beter dan een andere keer, maar de resultaten liegen er niet om. Ook is het mooie dat we ze hebben gevangen met allerlei technieken. Van werpend vissen met shads, cranken, jiggen tot pelagic boven de bodem. Als ik de foto’s en video’s terugkijk, dan herinner ik me elk moment. Bij elk beeld voel ik die blijheid. Soms emotie. Tranen heb ik gezien bij volwassenen – meer dan eens. Hun record vis. Nationaliteit doet er niet toe. Hoewel: Engelsen zijn wel erg dankbaar als ze een mooie baars, snoek of snoekbaars vangen. Ik vergeet zelf bijna altijd vissen te meten of te wegen. Doet er voor mij niet zoveel toe. Maar anderen willen wel graag hun PR verbeteren. Dat is in 2017 vele malen gebeurd. Ik was hierbij. Dat is top. Prachtig. Het worden helden. Glinsteringen in de ogen. Van 70 tot 12 jaar – leeftijd maakt niets uit. Gevoel is hetzelfde. Trots en blijdschap. Een geluksmoment, dat is het.

Ik klaag dus zeker niet. Maar, ik moet er wel veel meer voor doen dan 5 jaar terug. Veel meer varen. Van het Hollandsdiep naar de Oude Maas, Merwede of Waal. Van het Spui naar het Haringvlier of Volkerak. Zoeken, zoeken, zoeken…

World Crank Cup & World Predator Classic

Wedstrijden… Tja. Vissen is toch ook een individueel ding. Je wilt die vissen vangen. En, ik vind het leuk om te kijken of dit lukt tezamen met anderen. Wil ik dan beter zijn dan de rest…? Eerlijk…, ja. Het zit er toch in. De drang om te strijden. Te zoeken. Blijven zoeken. Blijven doorgaan. Proberen toch net even beter te zijn. Uiteraard zijn dit moment opnamen. Na al die jaren weet ik wel dat er vele erg goede vissers zijn. Maar het is toch prachtig als je met die mensen kan vissen waarvan je vind dat het toppers zijn. Een extra dimensie binnen de sport. Want, het is een sport. Je kan het niet even zo doen. Denk niet “ik ken het water wel, dus dat gaat wel lukken”. De resultaten van alle grote wedstrijden tonen aan dat er meestal college buitenlanders winnen. En, niet met geluk. Ze zijn stuk voor stuk gedreven. Gaan door en dwingen af. Gaan tot het randje. Het uiterste. Dat is sport. En zoals gezegd hou ik daar wel van.

Tijdens de WPC viste ons team Dustin Schone & Johannes Dietel erg sterk. Ze wonnen het event. Lieve mensen. Erg goede vissers. Ik hou van ze. Samen waren we ook een team; dus twee boten als Team Shimano. (Dustin, Johannes, Chris en ik). We wonnen ook als team en ik had het geluk de grootste snoek (1.20) te vangen. Dan ben je trots. Een momentje van geluk. Maar zeker ook een moment voor respect voor Dustin en Johannes. En die gunfactor kan ik opbrengen, want dat maakt het mooi.

Later in het jaar was daar de World Crank Cup. Een eerste individuele wedstrijd waar je zelf alles moest doen. Twee dagen bikkelen.Een marshal in de boot zorgde voor de controle op veiligheid en registratie van vissen. Dat is andere koek. Acht uur lang vissen. Geen maat die helpt. Geen vismaat die een dikke vis schept. Geen maat die een goed idee heeft als het even tegenzit. Nee, de boontjes zelf doppen. En dan ook nog een deelnemersveld met allemaal winnaars. Winnaars van nationale en internationale wedstrijden. Stuk voor stuk kanjers. Stuk voor stuk lieve mensen ook. En, dan ook nog alleen vissen met cranks. En wat was ik blij/trots dat ik won. Op het podium met twee Franse kanjers: Kevin Hernadez en Arnoud Briere.

Samenwerking

Het was zeker ook een jaar van samenwerking. Elkaar vinden. Elkaar iets gunnen. Kijken naar het algemeen belang. Kijken naar ‘samen’. Die samenwerking was er. Zonder namen te noemen. Ze weten het. Ik weet het. En toch is het bijzonder, want alleen kan je niks. Samenwerken is daarnaast ook nog eens leuker. Nieuwe inzichten. Samen kansen bedenken. Samen openstaan voor kritieken. Ook de World Crank Cup is hier een voorbeeld van. Hieraan hebben zo veel mensen gewerkt; prachtig om te zien.  Al die verschillende bedrijven die hieraan mee hebben gewerkt. Gemeenten, overheid, studenten en docenten. We zagen samen de verschillende kansen en maakten er doelen van. Doelen die voor het Beneden rivierengebied toekomst moeten bieden. Verbinden. Samenwerken. Recreatie. Vrijetijdseconomie. Beroepsvisserij. Hengelsport. Handel. Diensten.

Ik kan nog niet in details treden maar het heeft al vruchten afgeworpen. Een en ander loopt al. En zeker gaan we volgend jaar hiermee verder. Ik, we hebben er zin aan… World Crank Cup 2018!!

Op deze plek wil ik met terugwerkende kracht iedereen bedanken. Bedanken voor hun betrokkenheid. Bedanken voor vriendschap. Bedanken voor alles.

Laten we er een prachtig jaar van maken… 2018 – here we come: Closer to Nature, Closer to people

Willem Stolk

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie