Nooit opgeven…

Dit jaar werd de tweede editie van het WPC opnieuw op het Haringvliet en Hollandsdiep gevist. 46 boten deden er dit jaar mee en stuk voor stuk zijn het topvissers vanuit alle hoeken van de wereld. De benodigde snoek, drie snoekbaarzen en drie baarzen per dag, bleek ook dit jaar geen gemakkelijke opgave.

wpc

 

Zone winnaar dag 1

Deze tweede editie van het WPC verliep soepeler dan het jaar ervoor. Snellere inschrijving en controle van de boten. Ook de zones waren van drie naar twee stuks teruggebracht -en de laatste dag was er slechts één zone. Dit alles om het nog spannender te maken en dit bleek in de praktijk ook het geval. Wij, Chris Bloemert en ik, hadden de eerste dag het Hollandsdiep geloot en dag twee het Haringviet. Enige onduidelijkheid was er wel over de zogenaamde ‘ verboden zones’, waardoor wij ervoor kozen om op save te spelen en hier ver buiten te blijven.

De eerste wedstrijdag op het Hollandsdiep was een dag van keihard werken. Beide kozen we ervoor om met spinnerbaits aan de slag te gaan omdat dit tijdens eerdere oefensessies goed ging. We visten tussen de één en drie meter diep en ik ving na twee uur de eerste snoek en een baars. We besloten daarna te verkassen en wederom gingen we met spinnerbaits aan de gang. Via via hoorden we dat het deze eerste dag erg taai was en dan moet je gewoon doorzetten. Ondiep vissen en keihard werken en meters maken op zoek naar actieve vissen. We gebruikten hiervoor Poison Adrena 172 H met daarop Metanium reels. Een 0.19mm gevlochten Powerpro lijn en daaraan een 15 kg staaldraad. Eén en ander lijkt misschien zwaar, maar vissen op het ondiepe tussen de waterplanten is echt anders dan wanneer er geen planten staan. Een gehaakte vis duikt nogal eens de planten in en een te lichte combinatie is dan funest.

Het lukte Chris om er een baars en twee snoekbaarzen bij te vangen en ook ik kon op slechts een meter water een, wat later bleek de grootste van het event, 78 centimeter snoekbaars en nog een baars te vangen. Daarna ving Chris nog een fraaie snoek en hadden we de benodigde vissen.

Op weg naar het Hollandsdiep

Op weg naar het Hollandsdiep

Het is altijd onzeker hoe anderen het ervan afgebracht hebben -en Luc Coppens en Jeremy Staverman zaten ook bij ons in het vak. Op de terugweg bereikte ons al snel het nieuws dat ze geen snoek konden vangen en dus niet de benodigde aantallen vissen hadden. Dag één werd voor ons een super begin, want we stonden bovenaan het klassement. Nu was het zaak dit vast te houden en voor dag twee een strijdplan te maken.

wpc

Doorzetten en blijven vissen is een vereiste

Verkeerde keuzes

Na de euforie van de eerste dag en alle felicitaties die we kregen, moesten we de beentjes weer op de grond zetten. Een zone zege en het klassement aanvoeren is natuurlijk prachtig, maar dit handhaven is uiteraard nog veel belangrijker. We hadden tijdens onze team meetings ervaringen uitgewisseld en iedereen kon hiermee zijn voordeel doen. Soms is dit heel goed, maar in ons geval hadden we wellicht naar onze eigen ervaringen moeten luisteren. Na de start gingen we naar een plek waar de dag ervoor goed was gevangen door een teamlid. Echter de waterstand was totaal anders en ook de wind was in de ochtend weggevallen. We kregen niet één beet die eerste uren en toen maakten we de wellicht belangrijkste fout van de dag. We gingen dwalen… We zagen enkele deelnemers in een gebied liggen waarvan we dachten dat dit niet mocht en voor de start van de wedstrijd hoorden we dat de verboden zones nu toegankelijk waren. Wij houden echter van zekerheid en deden dit niet en gingen naar een plek waar een ander team tijdens de oefensessie goed had gevangen. Toen we er aankwamen stond het water laag en de waterplanten die er stonden gingen hierdoor overhangen waardoor vissen nauwelijks ging.

We hadden diverse volgers en vingen er een baars en losten enkele vissen. Bad luck, maar dit hoort erbij. Ook hier vertrokken we en gingen we naar een andere stek waar we zelf goede ervaringen hadden opgedaan. Meteen vingen we er een snoekbaars en we verspeelden er twee! De uren lijken dan plotseling voorbij te vliegen en de tijd werd onze vijand. Helaas verspeelden we deze dag te veel vissen en dus punten en eindigden we als 14e op dag twee. Achteraf gezien hadden we vanaf het begin ons eigen plan moeten trekken en vertrouwen hebben in de aanpak zoals op dag 1.

wpc

Eigen keuze…

De derde dag was voor iedereen de dag dat men zelf mocht bepalen waar te vissen. De windkracht die werd aangeven was West 4 a 5 met aan het einde van de dag windstoten. Toch besloten we naar het Hollandsdiep te gaan ondanks de reistijd. Immers, de vaartijd gaat van de vistijd af. Ons vertrouwen in de stekken was echter zo groot dat we hiertoe besloten. Eenmaal op de stek vingen we redelijks snel de snoekbaarzen, maar dit keer werpend met shads op drie tot vijf meter diep. De golven waren te hoog om gecontroleerd met spinnerbaits te vissen. Na de snoekbaarzen was het doorzetten geblazen en wist Chris een prachtige 93 cm snoek te vangen. Snoek en snoekbaarzen in the pocket en op naar de baarzen. Door de harde wind en de lage waterstand konden we niet op de plekken vissen die we op het oog hadden. We gingen naar een andere stek en terwijl we daar aankwamen steeg het water. De stek die we op het oog hadden bleek een goede keuze, want de waterstand was perfect en de wind stond er pal op. Chris ving al snel de eerste baars en ik moest de boot zo manoeuvreren dat we er konden blijven vissen. Zelfs een driftzak kwam er aan te pas. Nog twee baarzen te gaan met nog ruim twee uur tijd. Wederom kreeg Chris een volger, maar die schoot los! Balen!!! Terugvaren, driftzak weer uit en keihard verder vissen… Met een Shad Rap 5 cm .. bons weer een baars, maar neeeeeeee, weer eraf!!

Omdat we ook weer terug moesten varen hadden we minder vistijd. Uiteindelijk kwamen we op de laatste dag twee baarzen tekort en werden we 12e met 288 cm. Met de baarzen erbij, die we eraan hebben gehad, waren we dik bovenin geëindigd! Maar het mocht niet zo zijn. We moesten het doen met wat we hadden.

Tweede als Team Shimano

Als we de balans opmaken dan hebben we het als Team Shimano super gedaan. Twee boten vormen samen een team en Jan Boomsma en Herman Schuurman visten samen met ons als team. We hadden tevoren als doel om in de top vijf te vissen. Uiteindelijk hing het erom, want de concurrentie was erg groot. We werden uiteindelijk 2e als team en dat was voor ons geweldig. Tevreden beklommen we het podium en namen we trots de prijzen in ontvangst.

wpc

Grootste snoekbaars

 

Zone winnaars

Zone winnaars

wpc

2e team

Overige prijzen

Tijdens de prijsuitreiking werden we drie keer het podium op geroepen:

•     grootste snoekbaars van het event
•     zonewinnaar
•     2e als team overal

Zeker gezien de prestaties van onze andere teams, zie eerdere verslagen, mogen we trots zijn dat we samen deze doelen hebben bereikt. Vissen op dit niveau is topsport en elke fout wordt afgestraft. Om in de prijzen te vissen moet je keihard werken en dat hebben we in ieder geval gedaan. Geen lunchpauzes tussendoor of beluurtjes… gewoon keihard vissen.

Voor volgend jaar zijn we nu alweer bezig om ons voor te bereiden, want er valt altijd iets te leren.

De organisatie en sponsoren mogen trots zijn op een dergelijk event en uiteraard alle hulde voor hen die hieraan hebben meegewerkt. Ook willen we iedereen bedanken voor de vele honderden berichtjes die we mochten ontvangen, voor, tijdens en na het WPC.

Na het WPC direct naar Spanje om te vissen op Black Bass en om na te genieten.

Na het WPC direct naar Spanje om te vissen op Black Bass en om na te genieten.

Op het moment van dit schrijven zit ik op een prachtig stuwmeer in Spanje / Granada. Mijn visspullen verdwenen door diefstal, maar met een Catana molentje, drie plugjes en een reishengeltje ben ik in de ochtenduurtjes aan het nagenieten van het WPC. Hierbij komen alle momenten voorbij die anders hadden gemoeten of die we in de toekomst kunnen verbeteren.

A never ending story…

Willem Stolk

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie