Facebook review: Shimano mono lijnen

Afgelopen twee maanden hebben we een aantal mensen via Facebook uitgenodigd om onze mono-lijnen te testen. Uit alle reacties hebben we een testpanel van vijf personen geselecteerd en inmiddels zijn eerste de reacties binnen. We zetten ze graag voor je op een rijtje:

 

Vedran Alagic (Aspire fluorocarbon & Exage)
“Gisteren nog een UL-sessie genoten aan de linge bij de sluisjes. Ik heb de 20-honderdste FC als onderlijn geknoopt en ben net name met de kleinste 2cm plugjes nu voor de 4e keer achter de baarsjes en roofbleitjes aan gegaan. Ben erg tevreden over de lijn. Knoopt prima en lekker soepel. Dat in combinatie met de trekkracht en slijtvastheid blijf ik dit gebruiken. De plugjes zwemmen soepel (beter dan met titanium) en daarbij vrijwel onzichtbaar voor de vis. Kortom: Soepel, slijtvast, hoge trekkracht en onzichtbaar! Toplijntje voor het ultralight vissen! De andere monolijnen gebruik ik met name op de kleinere riviertjes momenteel, waar ik trottend en statisch op barbeel jaag. Ik dacht in eerste instantie dat de lijn aan de dunne kant was, maar moet zeggen dat ik tot nu toe geen ongemakken heb gehad. De lijn is soepel en knikt niet. Daar waar ik bij mijn oude lijn regelmatig beschadigingen voel door het draaien van het lood op de bodem, moet ik bekennen dat dit bij de Shimano lijn vrijwel niet heb gehad. Heb geen breuken gehad tor nu toe en ben erg blij met de kleur. Gewoon neutraal en goede vangsten. Kortom: heb er vertrouwen in gekregen en blijf ermee door vissen!”

 

Albert Brinks (Exage)
“De exage mono 0.255 heb ik opgespoeld om te gaan vissen op een karperput, de Leeghte. Dit is een hele mooie lijn voor dit doel. Het laat zich goed spoelen, weinig kans op “springen” op de molen. Ik heb een loodje op de lijn geplaatst met een stuitje, en een kleine wartel voor de onderlijn. Ik heb in totaal 8 karpers geland en de zwaarste was 4kg plus. De lijn gaf geen krimp. Zeer tevreden over deze lijn.”

 

Erik Hendriks (Exage & Aspire Silkshock)
“Mijn ervaring met de shimano lijnen: Ik heb de lijnen ingezet voor een sessie op de ijssel (bij terwolde). De exage als hoofdlijn gebruikt. Spoelt mooi soepel op zonder kinken of geheugen en sterk op de knoop en zacht. Had het idee dat de lijn net iets te veel rek bezit voor de ijsselvisserij, beten kwamen voorzichtig door, maar kwamen wel door ook op 35 meter. En heb geen missers gehad. Van de aspire silkshock heb ik onderlijnen van een meter geknoopt. Dit ging zeer soepel, ook sterk heb er mooie maatse voorns probleemloos mee getild. De fluorocarbon leek mij wat stijf, kwam wat kronkelig van de spoel (vond deze spoel erg fijn met de dichte achterkant) Valt ook goed te knopen. Was voor mij mijn eerste ervaring met fluorocarbon. Ga het zeker gebruiken voor onderlijnen voor de method. Al met al een positieve ervaring voor mij met deze lijnen, ze zijn voor meerdere visserijen inzetbaar. Dank voor de lijnen!!”

 

Michael Offermans (Exage & Aspire Silk Shock)
“Na een tijd me lijn al binnen te hebben, heb ik vandaag een keer tijd om even te vissen. Ik heb zojuist mijn molen vol gespoeld met de mono hoofdlijn. Ziet er goed uit en werpt ook goed. De eerste visjes zijn zelfs al binnen. Ik heb ook gevist met de slik shock 16.5 wat voor mij een goede onderlijn is, goed te knopen en erg sterk!”

Crank it…

Veel vis vangen wil iedereen. Maar vis vangen met een techniek waarvoor je hard moet werken geeft voor mij net even iets meer voldoening. Vissen met cranks bijvoorbeeld… Dit is vaak hard werken en uren niks vangen. Toch geeft het een kick als het dan toch lukt.

Wat is een crank eigenlijk?

Een crank, daarover gaan vele verhalen. Onder de ‘die hards’ is een crank een eendelige plug welke drijft en je zelf onder water moet trekken en actie kan geven zoals je zelf wilt. Geen jerkbait, swimbait, stickbait, twitchbait dus. Het model varieert enigszins maar door de regel zijn ze wat bollig en voorzien van een zwemlip. Het is een type plug wat erg lang bestaat en nog steeds erg populair is in vele landen. Je moet dus zelf de plug op diepte brengen. Bij zinkende pluggen zou je deze op de bodem kunnen laten vallen en een soort van jiggend kunnen vissen, maar dat is nou juist niet de bedoeling.

Hoe diep?

Gelukkig is elke dag anders en is het ook nog eens zo dat roofvissen op verschillende diepten verblijven. Maar door de regel vis ik tussen de 1 en 6 meter diep. Afhankelijk van het verloop van de dag kan het zijn dat ik voornamelijk met cranks vis die niet dieper lopen dan drie meter. Ik kan dan tussen de 1 en drie meter prima vissen. Ik werp richting de stek en start met draaien. Ieder kan voor zich zelf bepalen hoe; snel, tussenstops of andere type bewegingen geven. Ik merk nog geen verschil in een bepaalde snelheid, actie of tussenstops. Elke aanbeet is anders. Soms direct na de eerste keer draaien. Een andere keer halverwege, maar ook meer dan eens net voor de boot – en dit bij alle rovers. Je moet dus altijd alert zijn en blijven, van begin tot het eind. Die totale concentratie vind ik persoonlijk een van de mooie dingen bij deze visserij.

Wil ik dieper vissen dan drie meter dan komt er meer bij kijken. Cranks op diepte krijgen en houden is best lastig. Ten eerste heb je hiervoor de juiste cranks nodig (af te lezen op de verpakking)  maar ook de lijn, hengel en reel of molen zijn hierbij erg belangrijk. Je moet het zo zien: als je een diepte van 6 meter wilt bereiken dan moet je relatief ver werpen. Het type plug is hierbij belangrijk, maar nog altijd moet de diepte worden bereikt. Dit geeft veel weerstand op de hengel. Een te harde hengel zal niet werken en is ook erg onplezierig. Een speciale ‘crank rod’ is (Loomis Crank Series of Zodias Cranking Rods) dus echt nodig. Naast de hengel is bij de visserij op diepte ook de reel/molen van belang. Vooral de gear ratio is bepalend: een 5.2:1 is een ideale overbrenging. Zie de gear ratio als een versnelling op een fiets. Met een hoge versnelling een berg op rijden is erg lastig; lees veel weerstand. In een lage versnelling kan je wel bergop komen zonder extreem veel moeite. Dit zal ook zo werken als je een plug diep wilt laten duiken en de weerstand op de hengel acceptabel wil houden. Daarnaast wordt er soms te snel gevist met een te harde hengel waardoor vis wordt verspeeld. De inhaleringkracht van de vis speelt hierbij een rol. Een meegevende hengel (crank rod) is dus zeker een groot voordeel hierbij.

Fluoro carbon of gevlochten lijnen?

Fluoro carbon heeft vele voordelen; het zinkt, is rond, maakt nauwelijks geluid, nauwelijks zichtbaar onder water, rekbaarheid en werpt prettig. Vooral wanneer je diep wilt vissen is de diameter en het feit dat de lijn zinkt belangrijk. Cranks komen eerder op diepte en blijven daar dan ook. Voor de visserij op baars en roofblei ideaal, maar voor snoekbaars (harde bek) en snoek veel minder. Voor baars is fluoro dus zeker een aanrader, maar snoekbaars verspeel je nogal eens omdat de haak niet goed kan worden gezet. Ik gebruik beiden: Door de regel 10/00 tot maximaal 13/00 Power Pro als gevlochten lijn en 22/00 tot 25/00 Fluoro crabon. Denk bij fluoro aan het opspoelen (reel/molen) dit moet goed gebeuren anders heb je continu pruiken. En pruiken bij fluoro betekent vaak lijnbreuk. Vooral als het een aantal keer voorkomt als het op een reel zit. Binnenkort zal ik e.a. via een clip laten zien wat de juiste opspoel methode hiervoor is.

Molen of reel?

Een reel is voor deze visserij zeer aan te raden. Je werpt sneller. De lijn zit vertikaal op de spoel en hierdoor ontstaat er een beter contact met het kunstaas, maar ook tijdens een contact met een vis. Als het maar even kan kies ik hier dus voor. Mijn aller aller grootste voorkeur gaat uit naar een Calcutta Conquest. Deze reel heeft een perfecte gear ratio en ik vind het een kunstwerk op zich. Wellicht niet de lichtste reel, maar onverslijtbaar. Helaas kost deze reel ook een paar knaken, maar je hebt hem voor je leven. Uiteraard zijn er tal van andere reels die ook prima bruikbaar zijn zoals de Curado met een overbrenging van 5.5:1

Maar er zit een keerzijde aan het gebruik van een reel. Vooral met cranks in combinatie met teveel wind krijg je problemen. Dan is de kans op een pruik groot en ook het ver en precies werpen wordt erg lastig. Als die omstandigheden zich voordoen dan ga ik voor een molen. En ook hier geldt hetzelfde qua gear ratio. Je hebt dus wel degelijk een geheel andere rig setup nodig dan een traditionele visserij. Vooral als je dieper wilt vissen en er echt voor wilt gaan.

World Crank Cup

Tijdens de World Crank Cup heb ik beide setups gebruikt. Veel wind zorgde ervoor dat ik stekken zocht met wind in de rug. Hierdoor kan ik ver werpen en met een reel. Ik kon de diepte bereiken en moeiteloos (hoewel, ik wel wat blaren had na twee dagen 8 uur werpen) blijven vissen.

We mochten vissen op drie rivieren en we moesten baars, snoekbaars, snoek, winde en roofblei vangen. Elke dag. Ik ben dan ook trots dat ik gewonnen heb –en niet van de minste. Meestal winnen er namelijk collega buitenlanders als je de resultaten erop naslaat. Hoe dit precies is verlopen vertel ik een volgende keer.  Tevens zal ik wat clips opnemen om stap voor stap e.a. toe te lichten.

Tot die tijd wens ik jullie allemaal een heel gezond en gelukkig 2018: de basis voor een cranky visjaar…

Willem Stolk

Najaarsperikelen

Op zaterdag 28 oktober schud ik om 6.00 u fris en monter Willem de hand. Mijn makker is minder goed uitgeslapen, dat merk ik aan zijn gedempte stem en vermoeide gezichtsuitdrukking. We gaan op pad voor een tocht die ons langs zowat alle VBK-waters zal leiden. ’n Tof uitje met als doel het schieten van wat beeldmateriaal. Sfeervolle luchtopnames van plassen die baaden in herfstkleuren, met Willems drone. Ik heb me er weken lang op verheugd. Het is altijd leuk om een professional aan het werk te zien en met Kwinten weet je dat het verwerken van al die beelden leidt tot een prachtig eindresultaat.

Nog voor het ochtendgloren houden we halt bij de Egleghemvijver in Hombeek. Deze ruim 40 ha grote plas, ooit ontstaan door zandwinning, is met recht en reden hét topwater van het noorden te noemen. Dat noorden van me begint ten noorden van Parijs, voor de goede orde. Hombeek is de thuis van een oude generatie topvissen hors catégorie. Een taaie noot om te kraken, want er druipen keer op keer meer vissers af met de staart tussen de benen, dan met ‘de sigaar in de wind’. Karakterkarpers met ‘t instinct op scherp vragen om doorzettingsvermogen en kunde.

M’n makker zet z’n camera op het statief voor een timelapse. Om de zoveel seconden een foto, en dat veertig minuten aan een stuk. Na het editen van deze gegevens zullen de nu kruipende wolken een atmosfeer in beweging worden, en zie je de zon naarstig voorbij de einder klimmen. De natuur is zo ongeloofelijk mooi, als je ’t wil zien. En als je kwaliteit uit je fototoestel weet te halen.

Even later klieft de drone door het luchtruim. Op het kleine scherm van Willems telefoon volgen we beiden de adembenemende vergezichten. Een groepje ganzen passeert op enkele meters voor de lens, terwijl het toestel de nodige data op z’n geheugenkaart schrijft. Of hoe technologische realiteit en dromerige romantiek ook in deze situatie hand in hand gaan. Het is maar hoe je ’t wil bekijken.

We houden de timing strak, er moeten namelijk maar liefst zes plassen worden bezocht vandaag. Na een vluchtig gesprek met enkele lokale vissers zetten we dus snel koers richting de grens met Nederland. In de auto vraagt Willem wat hij mag verwachten van de andere locaties. Ik schets het een en ander en label ‘Oasis’, met de haar zo kenmerkende treurwilgen langs haar oevers, als het meest intieme plekje op onze route. Une tache de beauté in het verstedelijkte Oudenaarde.

Na korte tussenstopjes langs de Rode Sluis, het Eendenmeer en ’t Veer, stuur ik m’n busje de toegangsweg van Oasis op. Routineus herhaalt Kwinten de modus operandi, waarna de drone opnieuw opstijgt. Ik rommel wat in de laadruimte van het busje, als plots enkele krachttermen de stilte doorbreken. Willem staart voor zich uit, de ogen op de overzijde van de plas gericht. “Ik zag plots wat takken op het scherm verschijnen, en enkele seconden later viel de verbinding weg. Ik vrees dat de drone tegen de overkant in het water is gedonderd,” mompelt ie. Alle hens aan dek! Ik trek het waadpad aan, en snel achter m’n makker aan richting Scheldekant. Een korte evenwichtsoefening op een overhangende tak later, gooien we het over een andere boeg. De rubberboot het sop op, en zoeken maar. Het water op de plaats delict is zo’n anderhalf tot twee meter diep, dus met een beetje geluk kunnen we de gevallen vogel spotten. ’t Is niet eens het terugvinden van de drone waar Willem ’t meest mee zit. Dat geheugenkaartje in z’n romp; dat moet en zal gerecupereerd worden! Daar staan namelijk de beelden in HD op…

Met z’n tweeën in een rubberboot van 1,60 m, dat is het betere kunst-en-vliegwerk. Al na een half uur dobberen hebben we beiden stramme benen en slapende voeten, maar nog geen drone. Borrelen er in de nabijheid van de overhangende takken enkele belletjes op, dan springen we daar als bloedhonden bovenop. Vruchteloze pogingen. Kevin Schiemsky, die ondertussen is aangekomen voor een sessie, slaat ons gade vanaf de kant. Circus Oasis… Willem kan zelf nog het hartelijkst lachen om de situatie, en confisqueert met de glimlach Kevins schepnet om vanuit de boot de bodem af te schrapen. Maar ook dat blijkt geen succes. Het herbekijken van de laatst opgeslagen beelden geeft voldoende zekerheid om te besluiten dat het toestel hier, onder deze takken, te water moet zijn gegaan. Geen twijfel mogelijk! Dat vraagt om een drastische beslissing.

Willem ontdoet zich van zijn kleren, en ik kachel alvast de auto aan. Verwarming op maximaal en de blazers vol open. Kwinten vaart in z’n onderbroek terug naar de takken, en gaat te water. De blik op z’n gezicht verraad de bijtende kou. Hij waadt tot een diepte waar hij nog net het hoofd boven water weet te houden, en voelt meteen een van de propellers van het verzopen luchtschip. Bingo! Al bij poging twee lukt het ‘m om het ding te grijpen. De lampjes van de batterij knipperen onheilspellend, maar het geheugenkaartje is terecht! Een geluk bij een ongeluk.

Op de weg huiswaarts houden we na een uur rijden halt bij Alijn. Daar moet ik toch even zijn om m’n spiksplinternieuwe Shimano Power Aero’s op te halen, die hij voor me had meegebracht vanuit het Shimano hoofdkwartier. Bij het openen van de voordeur kijkt Alijn een nog steeds bibberende Willem aan, terwijl ik zelf de oververhitting nabij ben. One for the team. 🙂

Die avond arriveren we een uur later dan voorzien aan Heylakker, waarna Willem weer huiswaarts rijdt. Ik blijf nog even hangen, want m’n clubmakkers serveren vanavond heksenketelgoulash. Dit ter gelegenheid van de nieuwe steiger voor onze visserssloepen, die op gepaste wijze gedoopt werd vandaag. Weer een prachtig project tot een goed einde gebracht aan m’n thuiswater. Hij is oerdegelijk en drijft, en dat heeft veel te maken met ’t feit dat ik er bij ‘the making of‘ met m’n tengels af ben gebleven.

Na een heerlijke maaltijd haal de camera uit de tas, om wat sfeerbeelden te schieten. Had je me een half jaar gelden gevraagd voor nachtshots, dan had ik moeten passen, wegens totaal ongeschikt. Maar hier en nu, is dat een ander verhaal…

Over karpervissen en fotografie

Foto’s van mijn sessies heb ik altijd al gemaakt. In het prille begin, midden jaren ’90, gebeurde dat met wegwerpcameraatjes. Enkele jaren later had ik meer geld te besteden en ging het snel van stap 2 – een écht toestel met fotorolletjes – naar stap 3: een simpel doch voor die tijd dure digitale camera. Later kocht ik me een camera met kantelbaar scherm, om vervolgens over te stappen naar een Canon G12: ook een digitale compact met kantelbaar display. En daar bleef het bij. Jaren aan een stuk. Tot ik in de ban geraakte van foto’s met meer inhoud dan enkel een man en ’n vis. Tot ik op Willem botste.

Ondertussen heb ik de overstap gemaakt naar een digitale spiegelreflex, ’n tweedehands Canon. Maar wat ben je met een racewagen als je niet eens over een rijbewijs beschikt?! Dankzij m’n makker been ik stapje voor stapje bij in de wondere wereld van de fotografie. Heb zelfs al een extra lens gekocht (50 mm 1.8 voor de volledigheid) en plan volgend jaar de aankoop van een externe flitser en een groothoeklensje. Sluitertijden, ISO-waarden en diafragma’s: ik ben mee met de terminologie én hoe deze variabelen te gebruiken voor een mooi beeld. Natuurlijk met een goede setting, en met de wetenschap dat je enkel al doende kan leren. Zelfs het ooit onontgonnen pad dat als ‘de Manueel stand’ door het leven gaat, heb ik reeds met vallen en opstaan bewandeld! De weg is nog lang, maar uitermate boeiend. Dat is de jacht op die karpers ook, nu ik er over nadenk. En zo is ook die cirkel weer rond…

Tegen het volgend voorjaar zal niet alleen mijn camera weer zijn uitgebreid met wat extra spullen, ook mijn gezin telt dan een telg meer! Een zoon wiens naam ik nog niet mag vernoemen – Carmen doet me wat… – woont dan samen met ons onder dit dak. En ook voor deze gelegenheid komt dat ‘plaatjes schieten’ goed van pas. Niet schots en scheef, zoals ik dat vroeger deed, maar met finesse. En dat heb ik vooral aan Willem te danken. Cheers!

Mark Hoedemakers

Sneak preview: Drie nieuwe vaste hengels.

Shimano heeft voor het nieuwe seizoen 3 nieuwe schitterende vaste hengels in hun collectie opgenomen. Naast de toppers Ultegra, Fireblood en Aspire zijn de nieuwe Stradic 1300, Super Strong Perfection 1150 Super Strong en Scimitar 950/1150 toegevoegd voor het midden en lage sigment.

Prostaff lid Ron Steijvers had het genoegen om een dagje te vissen met deze nieuwe range en zijn bevindingen met ons te delen.

Behalve natuurlijk de verschillen die later ter sprake zullen komen heeft Shimano een aantal zeer mooie features op al deze hengels toegepast, die allemaal worden geleverd in een foedraal, inclusief beschermkoker, hoes en mini extension. Allemaal hebben ze een Elastic rating van 20+ en zijn voorzien van het reinforced Joint System. De Ultra Sound Sanding voor het soepel en snel door uw handen glijden van de hengel. Op snelheid vissen is daardoor echt een makkie.  De transportlengte is 185cm. Topset en cupping kits zijn natuurlijk ook voorhanden.

Laten we eens beginnen met de Stradic 1300. Deze 8-delige wedstrijd hengel is een allrounder pure sang! De Stradic is strak en zeer sterk door gebruik te maken van High Pressure Carbon (HPC) 100 plus Biofibre. Je verwacht het misschien niet van een hengel in deze prijsklasse maar de balans is echt geweldig. Omdat hij op dezelfde mal geproduceerd is als de Ultegra, Fireblood en Aspire zijn top-5 delen uitwisselbaar met de gehele Gen-X en Gen-Z range. Bovendien zijn de delen voorzien van een safety zone en het Shimano Alignement System (SAS). Dat komt weer terug in de balans en actie.

De Perfection 1150 bestaat uit 7 delen en is net als zijn grotere broer een echte allrounder. Door gebruik te maken van HPC60 carbon weegt deze strakke, robuuste hengel slechts 891 gram! Ook de bussen zijn extra verstevigd, zodat de vorm wordt behouden en deze minder snel los komen te zitten. Geproduceerd met dezelfde Gen Z mal als de Stradic, Exage en andere Gen Z hengels dus zijn de topsets uitwisselbaar (top-5).

De Scimitar is een zeer sterke hengel met prachtige balans, voor zowel het secure kanaalvissen op voorn, brasem als op Karper en F1-tjes. De 11,5m weegt 1030 gram en de 9.5m weegt slechts 740 gram. en ligt daardoor super in de hand! Omdat de scimitar met dezelfde mal als de andere Gen Z hengels geproduceerde is zijn de topsets uitwisselbaar.

Na een dagje vissen met deze hengels kan ik dan ook niet anders tot de conclusie komen deze schitterende range voor ieder wat wils heeft. Echt een plezier om mee te vissen. Ze kunnen de concurrentie hun prijsklassen zeer makkelijk aan. Wil je ze een keer zien ga dan naar je Shimano dealer bij jou in de buurt.

Arthur’s geheimpje…

Met enige regelmaat krijg ik de vraag waarmee ik mijn grote snoeken vang. Steevast is daarop mijn antwoord dat ik dat voor mezelf houd. Gelijktijdig geef ik daar een dikke knipoog bij, natuurlijk vertel ik graag en enthousiast over mijn ‘geheime’ aas.

Mijn meest populaire kunstaas voor het vangen van snoek is de 6” Wildeye Seeker shad van Storm. Een beetje vergeten en in mijn optiek  door velen ondergewaardeerd stuk kunstaas: maar vangen dat dat ding doet!

Ze zijn langzaam zinkend, 15 centimeter lang en wegen 46 gram. De zachte krulstaart heeft een ongeëvenaarde actie, geen snoek die eraf kan blijven. De sterke VMC haken en het stevige pvc materiaal waarvan ze zijn vervaardigt staan garant voor vele vangsten, ik vervang ze pas als ze door de scherpe snoektanden finaal aan stukken zijn gescheurd. Zelf vang ik heel veel met de kleuren Husky shad, Bleugill en Pike maar uiteraard er zijn meer kleuren verkrijgbaar.

Ik vis de Seeker shad op mijn Poison Adrena H casting. De hengel is voorzien van een Metanium MGL xg, een ideale combinatie voor dit soort werk.  Een gevlochten PowerPro of Kairiki lijn van 0.23 mm er op en je bent klaar. Gewoon inwerpen en langzaam binnenvissen.  Af en toe het binnendraaien onderbreken, een beetje jerken of versnellen en de aanbeten komen vanzelf.

Ze zitten bij Storm trouwens niet stil… de Seeker shad familie is onlangs namelijk uitgebreid. Naast de vorig jaar geïntroduceerde 20 centimeter giant tail- en split tail Seeker shad zijn er dit jaar twee nieuwkomers: de tweedelige R.I.P Seeker Jerk en de kleinere 14 centimeter lange split tail. Beide zien er veelbelovend uit en worden door mij op dit moment zwaar aan de (snoek)tand gevoeld.  Wie weet: misschien hou ik er een nieuwe favoriet aan over…

Moraal van dit verhaal: Storm Wildeye Seeker shad, de makkelijkste manier om grote snoek te vangen. Doe me een plezier, vertel dit geheim niet door 😉

Arthur Langstraat

World Crank Cup… More then one target (Video)

15 topvissers uit 12 verschillende landen. 60 km rivier. Individueel. Cranks only. Casting only. Twee dagen. Negen uur per dag. Target species: Snoek, snoekbaars, baars roofblei en winde. Meer dan 1000 worpen per dag. Doorzetten. Focus. Alles moet kloppen. Elke minuut telt. Marshal controlled.

More then one target

Elke deelnemers is uitgenodigd op basis van eerder behaalde resultaten. Kevin Hernandez heeft verschillende wedstrijden in Frankrijk op zijn naam staan en Luc Coppens won o.a. tweemaal  WPC en NKS. Pierre Johnen de Predatortour 2017 en Dustin Schone WPC 2017. Willem Stolk won vijf keer het NKS en in 2017 als team Shimano het WPC. Christoph Huwarts deed goede zaken tijdens Bass Masters in Spanje en zo heeft bijna elke deelnemers een indrukwekkend palmares. De lat moet hoog liggen…

Maar is er meer wat het World Crank Cup bijzonder maakt. Het verbinden staat centraal. Juist in het Beneden rivierengebied is dit voor de toekomst belangrijk. Vandaar dat er een speciale Cruise werd georganiseerd, waarbij 85 genodigden vanuit diverse branches, overheid, politiek, VVV, HISWA, hengelsport, beroepsvisserij, Onderwijs en hengelsport aan elkaar werden verbonden. Tijdens deze Cruise werden er diverse korte presentaties gegeven met de nadruk op de toekomst en samenwerking. Dit is zeer goed ontvangen. Nooit eerder waren er zoveel verschillende partijen bijeen. Er zijn al diverse afspraken gemaakt die concreet zijn. Dus de eerste succesjes zijn er al.

Een ander doel was leerlingen van het Wellant College een kans geven om in de praktijk studiepunten te halen. En hen de kans geven om fouten te maken. Want dat is nou eenmaal de beste leerschool. Gewoon in de praktijk aan de gang gaan. 22 studenten waren actief betrokken als marshal. De taken bestonden uit het controleren van de regels – meten van de gevangen vis – content maken voor social media en samen een bereik halen van > 100000. Dit is op moment van schrijven meer dan gelukt, want het bereik is inmiddels de 300000 overschreden. Een topprestatie zonder enig budget.

World Crank Cup live

Er werd gevist op de Amer, Oude Maas en Nieuwe Merwede. 60 km rivier. Oneindig veel stekken. De ervaring leert dat de afgelopen vijf jaar er altijd een buitenlander een dergelijke internationale wedstrijd wint. Duitsland, Frankrijk, Finland en België zijn dan ook de favoriete landen als je de behaalde resultaten van de afgelopen jaren bekijkt. De buitenlandse deelnemers zijn dus erg goed –kennen het water en beheersen de technieken.

Het vissen met cranks is gewoon hard werken. Je moet dan ook nog eens verschillende soorten vangen. En, het gaat niet om de SOM van de cm, maar om punten. Degene met het minst aantal punten wint. Een systeem dat speciaal is ontwikkeld door studenten van de Universiteit Rotterdam. Door de verschillende soorten in combinatie met punten kan je niet alleen meer van geluk spreken. Want, het gaat immers om meer dan alleen de optelsom van cm.

Op de eerste dag stond er een flinke bak wind (kracht 6). Deelnemers vertrokken later dan gepland maar merkten al snel niets meer van de golven. Bedenk dat dit de eerste individuele World Cup is,, normaal zijn de wedstrijden in NL altijd met twee personen. Men moest dus alles zelf doen. Al snel werden de eerste vissen gevangen en was het zaak dat de marshals dit op social media verspreiden. Dit ging naarmate de tijd verstreek steeds beter. Iedereen ving vis, maar niet alle soorten werden door iedereen gevangen. Hierdoor bleef de spanning erin. Uiteindelijk was er een top vijf op dag 1.

Ranking Day 1
1 Kevin Hernandez 13,5
2 Jean Marc Brison 16
3 Tomasz Krysiak 18,5
4 Willem Stolk 19
5 Gerrit Broders 19,5

Op dag twee ging het los. Meteen werd op social media duidelijk dat de strijd was begonnen. Met dit puntensysteem kan je zo vanuit de top tien stijgen naar de top drie. Dit bleek ook te gebeuren. Pierre Johnen en Arnaud Briere stonden er al snel in. Zou het dan toch weer een Duitser of Fransman zijn die er met goud vandoor gaat…?

Baars, snoekbaars, roofblei, snoek en windes werden er gevangen. Maar rond de klok van 12.00 verscheen Willem Stolk op pole position. Spannend want met zijn 4e plek in het klassement en Kevin Hernandez in het kielzog is het doorzetten geblazen. De marshals deden puik werk. World Crank Facebook behaalde per post duizenden mensen. De deelnemers konden zelf natuurlijk ook de ranking zien, maar niet elke deelnemers wilde dit. Je zou er zweetdruppels van krijgen. Tot op de laatste minuut bleef het spannend, want de gehele top vijf zou nog kunnen winnen. Willem bleef echter met snoek, baars, snoekbaars en roofblei aan de leiding. Hij wist dit echter zelf niet, want de marshal had zijn telefoon en volgde dit niet. Dan is daar het signaal van de marshal: Stoppen! Eenmaal terug in de haven had Willem Stolk geen idee hoe de ranking zou zijn. Het zou gaan tussen Kevin en Willem. De leaderboards waren een uur voortijdig gesloten dus niemand wist exact hoe de uitslag zou zijn.

Wachten…

Op de tweede dag was er een gratis Cruise voor vissers. 50 roofvissers konden live zien waar de deelnemers lagen en met behulp van een verrekijker echt zien wat er gebeurde. Uniek en dit werd zo ook beleefd. De Cruise ging over de rivieren en men kon onderling m.b.v. het leaderboard kijken hoe e.a. er voor stond. Aan het einde van de wedstrijd konden ze blijven en kennis maken met deelnemers en hen het hemd van het lijf vragen. Heel erg gezellig en leuk vooral.

Dan was daar de prijsuitreiking. Eerste werden de prijzen voor de grootste vissen uitgereikt en was het Luc Coppens met een snoek van 121 cm die in de categorie snoek de langste vis had. Daarna volgde het klassement. Op nummer drie Arnaud Briere die vanuit de top tien in de top drie eindigde. Op nummer twee Kevin Hernandez en als wereldkampioen Willem Stolk. Wat een fantastische ranking.

Onderling was er erg veel respect voor elkaar omdat men weet hoe hardcore crank-fishing is. 9 uur per dag werpen met cranks is gewoon kei en keihard werken. Het is zwaar en lastig. Want alles moet kloppen. Omhelzingen en applaus en respect voor elkaar: Allemaal. Want, World Crank Cup kent geen verliezers… de hele opzet draait om winst voor iedereen. En dat is gelukt…

World Crank Cup
1 Willem Stolk NL
2 Kevin Hernandez FR
3 Arnaud Briere FR

World Crank Elite – to be continued…

De top drie van de World Crank Cup zullen tegen elkaar vissen tijdens de World Crank Elite. Twee dagen. 18 uur vissen. 60 km rivier. Cranks Only, Casting Only. 100% filmed. 100% controlled. To be continued…

Een verslag van de Shimano Bootvis Cup 2017

Afgelopen zondag 15 oktober is de 2e Shimano bootviscup gevist op de Oosterschelde. Het was weer een prachtige wedstrijd tussen de top van het bootvissen uit Nederland. Waaronder de alom bekende namen als Ripson, Westdorp, Goossen, Van het Schilt, Karremans en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Het weer kon niet beter met een lekker zonnetje en de sfeer was optimaal. Toch werd er zeer fanatiek gevist vanaf het eerste signaal, waarbij Eric Goossen een vliegende start ervoer. De fluit was nog niet afgelopen of Eric takelde de eerste bolk al uit het water.

Bart van Meel ving rustig zijn visjes per sessie en Karremans wist ook al snel de bolken te vinden en deze waren steeds enkele centimeters groter dan die van Goossen. Dat het niet bij iedereen meezat was duidelijk. Westdorp heeft werkelijk zijn hele truckendoos in het water gegooid om toch maar één maatse vis op de kaart te krijgen maar buiten een vals gehaakte 1 Punter bleef de kaart geheel blanco!! Marco Mol trok nog een fint aan boord van 41 cm en Jan Oosterbosch ving de grootste vis van de dag: een paling van 65 cm. Michiel Franken heeft het hele banket aan oesters en kreeften uit de Oosterschelde getrokken waarmee Ron Blauw zijn restaurant ongeveer drie weken draaiende kon houden. Toch is alles uiteraard weer netjes terug het water in gegaan.

De plaatsen op de boot waren belangrijk. Remco Geuze ving stoïcijns zijn visjes maar het viel de laatste sessie helaas voor hem een beetje stil. Van Meel pakte elke sessie zijn visjes en daarmee ook de overwinning, gevolgd door Geuze en Frank van Schilt. Shimano had een prachtige prijzentafel geregeld inclusief de befaamde trofee. Volgend jaar staat deze wedstrijd wederom op het menu.

Wil jij bootvissen met de top van Nederland? Zorg dat je er bij bent! Ik ontmoet jullie volgend jaar weer.

Danny Goossen

Tocht naar de Tropen (Rainbow part 2)

Aan de vooravond van onze 2e weektrip down south check ik, eerder terloops, de weersverwachting voor de komende 7 dagen. Mijn tot dan toe eerder chille stemming slaat ogenblikkelijk om. Er staan immers tropische temperaturen op het programma. De voorspelling is dat we één dag krijgen van om en bij de 30°C en de rest boven de 35°C zal uitkomen. Echt zonnig wordt mijn gemoed daar niet van, ik gedij niet zo goed in dergelijke omstandigheden. Wat ik dan nog niet wist: de zelfverklaarde weergoden hadden het (zoals wel vaker) niet helemaal bij het rechte eind. Het zou nog een pak heter worden dan dat….

We zijn met zijn tienen. Geert Ooms, Rogier Smit, Niko Vervaet, Nico Vereecken, Mattijs Celie, Jari Vandevijver, Jimmy Van Heghe en nog een handvol fijne boys zijn van de partij. Goed gezelschap is het alleszins en als we op vrijdagavond gewoontegetrouw verzamelen blazen in de lokale pizzeria is de sfeer, ondanks de vooruitzichten, opperbest, want hartelijk en amicaal. Lekker ongedwongen en cool, voor zover dit laatste woord ondubbelzinnig kan worden gebruikt.

Enfin, de pizza smaakt voortreffelijk en we klinken nog na tot laat in de nacht in het clubhuis van het water.

De vooruitzichten

Die zijn niet meteen om naar huis over te schrijven. Onze voorgangers zijn Rainbowhabitués Kevin Ellis van Cassienfame en Lee Boyers, ooit een gevierd Leeds en Birminghamspeler met meer dan een decennium Premier League achter zijn naam. Ze hebben 2 weken vissen op de teller staan en vingen vooral gedurende de eerste drie dagen van hun trip uitmuntend goed. Regen en wind waren hun deel tijdens de start van de sessie en dat is zoals geweten prima visweer voor The Bow. Toen de temperaturen gestaag bleven klimmen, de zon de overhand kreeg en haar verzengende stralen richting aardoppervlakte stuurde werd het zienderogen minder en de laatste anderhalve week brachten nog een schamele 7 vissen op voor hun beiden.

En dan zit het ons nog mee in die zin dat er op het gros van de andere stekken nog beroerder werd gevangen. Enkel 18 en 6 doen het relatief goed naar de omstandigheden. Voor de rest is het behelpen. De gelovigen onder ons bidden tot de (karper)goden, de anderen stellen hun vertrouwen in eigen kunnen. En wie weet zullen ze daar ooit voor branden in de hel en iedereen weet dat de temperatuur daar nog een stuk hoger ligt dan in het hier en nu. En mens zou zich slag om slinger alsnog bekeren.

Het opbouwen van onzer beide kampementen zorgt alvast voor een voorproefje van wat komen gaat. Mijn bivvy staat op een vooruitgeschoven ponton zonder ook maar één streepje schaduw. Er is geen enkel ander alternatief, dus er is geen ontkomen aan. Zo moet een brood zich dus voelen wanneer het in de oven wordt geschoven, bedenk ik me. Echter, het zou klein bier blijken te zijn in vergelijking met wat komen zou. Het kwik klimt die dag ‘maar’ tot 31°C en dat soort temperaturen stellen aan het einde van de week niks meer voor, meer zelfs, we zouden maar al te graag geld betalen voor dergelijke ‘koelere’ dagen…

Tegen mijn verwachtingen in komt er in de vooravond van die eerste dag al een vis op kant. Onze gevinde vrienden hebben er in tegenstelling tot ikzelf blijkbaar wél zin in. Een spiegel van 16,2 kg komt me koelte toezwaaien met zijn staart en pletst wat water in mijn gezicht. Nadat de vis is teruggezet zoek ik samen met m’n vismaat Mattijs weer de schamele stukjes schaduw op die enkele ons goed gezinde bomen werpen achteraan de stek. We smeken de zon om het kalmer aan te doen en godbetert haast te maken met dat zakken van d’r. Het schors van de dennen glanst in de zon en past sierlijk als een mozaîek in elkaar. Hars lekt uit de bast en verspreidt een aangename geur. We zijn de eerste dag heelhuids doorgekomen. Nu die huid zou naarmate de week vorderde loskomen en vervellen. Zo weten we ook weer hoe slangen en hagedissen zich elk jaar voelen.

De ochtend is het fijnste moment van de dag. Met een graad of 20, 22°C is het zelfs aangenaam te noemen. En zeker wanneer ook nog vis nr 2 in het net belandt: een schub van 17,7 kg. Meer is ons voorlopig niet gegund, nee de rest van de dag is het puffen en permanent meedraaien met het beetje schaduw achteraan onze stek. De thermometer geeft 34°C aan. De voorspelling is dat er daar morgen nog eens 4°C bovenop komen… Waar zijn de winterheiligen als je ze nodig hebt?

Dag drie is het als vanouds bakken en braden, maar hij brengt als het ware wel vier vissen voort! Ze prikken zich stuk voor stuk in de vlijmscherpe Carp Spirit Razor Point haken maat 2. Eén komt in het holst van de nacht, twee volgen in de vroege ochtend en de vierde valt opnieuw rond de klok van 18.00u. Deze laatste is met zijn iets meer dan veertig volle ponden ook de beste tot nu toe. Andere hoogtepunten zijn de verfrissend koude douches waar we enkele keren per dag gretig gebruik van maken. Heerlijk om je lichaam zo te laten afkoelen. Niet dat die afkoeling lang aanhoudt, maar goed… Ons drinkwater slinkt met de dag en het is duidelijk dat ik zal mogen bijtanken aan het einde van de week.

Bunker van een spiegel

Daar ik toch meer vissen aan het azen krijg dan verhoopt strooi ik ook wat rijkelijker in het rond met mijn meegebrachte vismeelbolletjes. Zoals gebruikelijk zijn dat de CCMoore Odysseys. En die werken sowieso altijd al uitstekend, maar bij warmere watertemperaturen zijn ze om één of andere reden nog net iets beter! Zelfs zo goed dat ik de volgende nacht een bunker van een spiegel kan verwelkomen. Het bakbeest heeft begrijpelijkerwijs weinig zin in een robbertje vechten, de watertemperatuur bedraagt overdag al 30°C en koelt ’s nachts amper enkele graden af. Dus de dril stelt niet zo gek veel voor maar hey, waarom zou ik daar om malen? Hier had ik aan het begin van de trip altijd voor getekend! De vis in kwestie (goed voor 30,6 kg) is bovendien ook nog eens schitterend geproportioneerd en ziet er likkebaardend goed uit. De laatste keer dat ik hem in mijn handen hield was 10 jaar geleden en exact 20 pond lichter.

Het metaal van de Baitrunners blinkt, de lak van de Tribal boothengels glanst in de verzengende zon. Alles en iedereen kreunt onder d’r loden gewicht. Maar goed, ondanks de tropische hitte valt het resultaat tot dusver meer dan behoorlijk mee. Eerlijk gezegd is het zelfs boven mijn stoutste verwachtingen, het weer en de vangsten van afgelopen week in acht genomen. Alleen vind ik het sneu dat Mattijs voorlopig nog niet in actie is kunnen komen. Mijn vissen komen allen van dezelfde twee afstandshengels dus ik stel voor om een hengel van hem daar te vissen mocht het bij hem stil blijven.

Woensdag en midweek al. Zoals voorspeld en verwacht nog meer hitte. We krijgen het afgeronde getal van 40°C op ons bord. De hitte is verzengend, van zodra je uit de schaduw stapt krijg je een dreun te verwerken. Ondanks dat vallen er vijf aanbeten! Gelukkig zijn er vier daarvan in de vroege ochtend als de zon nog niet op volle kracht draait. Schubs van 9, 11, 16,4  en 23,7 kg en een 19,2 kg spiegel. Ik vind het goed zo en maan Mattijs aan om een van zijn hengels op één van mijn productieve spots te leggen. Being every inch a gentleman als hij is, stribbelt ie wat tegen maar ik blijf hem aanporren tot hij voor de bijl gaat. Ik weet, hij doet niks fout in zijn zone maar de vissen komen voorlopig gewoon niet door.

Donderdag is pas een kwartier oud als mijn rechtse en nu nog enige afstandshengel een lange 18,2 kg schub baart. Gelukkig is Mattijs enkele uren later op links aan de beurt. Het heeft even geduurd maar soit, een 13,6 kg spiegel is zijn deel. Hij geniet zienderogen en dat doet mij dan weer genieten. Bij het eerste ochtendgloren vangen we elk nog een vis erbij. Ik teken voor een 17,1 kg schub en Mattijs vangt een geweldige schub van 22,1 kg op één van de hengels in zijn eigen zone. Dat is dus dubbel kicken!! De rest van de dag brengt nog een schub van 22,4 kg die ik ook vorige sessie had en een spiegel van 18,3 kg.

Volgens de ‘Météo’ zouden we morgen eindelijk ‘koeler’ weer mogen verwachten. We hopen het en snakken ernaar want we zijn elke dag aan het einde ervan knock out en pompaf van het ongelijke gevecht met die ploertige zon.

Eindelijk wat afkoeling

Vrijdag brengt als het ware regen. Wie had dat verwacht? Zelfs de weersvoorspellers niet want er stond volgens hen enkel bewolking op het menu. Het blijft een ganse dag gestaag vallen, niet heftig, het is eerder een miezerregentje maar wat is die welgekomen! We tekenen alsnog 30°C op maar wat voelt dat een stuk koeler aan dan afgelopen dagen. En we zijn niet de enigen die baat hebben van deze verkwikking. Ook de vissen schieten plots in actie en schakelen een versnelling hoger. Ze schuiven bovendien op naar het open water want ook de korter liggende hengels delen nu in de aanbeten. Gedurende de laatste 24 uur vangt Mattijs er nog 3 bij en kan ik nog 6 keren uitrukken. Het hoogtepunt is de vangst van een duo 24 kg+ spiegels waarvan met name de laatste, letterlijk tijdens het inpakken, me ontzettend blij maakt. Het is immers een vis die ik al 5 jaar niet meer had gezien en die ik had ‘opgegeven’! Niet dus, het prachtig beschubde dier is alive & kicking en zwaait ons, moe maar voldaan, uit. Op naar het hopelijk koelere België nu!

 

Alijn Danau

België eervol 7de op WK vliegvissen jeugd

Was er na 3 van de 5 manches een verrassing in de maak voor de Belgische ploeg op het WK vliegvissen jeugd? België als jongste ploeg (gemiddelde leeftijd 16, met zelfs één 13-jarige) stond zo waar 5de op slechts 10 punten van brons en individueel stond Shimano-G.Loomis pro staffer Giani Devooght gedeeld op de derde plaats. Tot dan verbaasden ze vriend en vijand want optornen tegen grotendeels achttien- zelfs negentienjarigen was een haast onmogelijke opgave. In manche 4 liet Dame Fortuna België in de steek met name Giani die in sector 4 de slechtste stek van hele lot voor de kiezen kreeg.

Een nachtelijk zomeronweer had een zijrivier die uitmondde in de hoofdrivier, precies op stek nummer 9, veranderd in een modderstroom. Van nummer 9 tot 13 was de hoofdrivier chocoladebruin en iedereen blankte op die nummers, incluis Giani die stek 9 had geloot en dus de volle lading kreeg. Geen ontkomen aan, anticlimax, inpakken, wegwezen, uithuilen en herbeginnen voor manche 5. Met dubbele gedrevenheid gingen de 5 Belgen; Arthur Coquette, Tibault Saive, Alex Leruse, Constantijn Coppye en Giani Devooght er tegenaan.

Het water in sector 4 en 5 kleurde steeds bruiner en het waren al de moeilijkste sectors. Onbegonnen werk, Giani in sector 5 kon met 1 vis de blank ontwijken, maar Constantijn in sector 4 was hetzelfde lot beschoren als Giani eerder op de dag. Kapitein Philippe Hardy werd er moedeloos van. De rangschikking werd helemaal door elkaar geschud en uiteindelijk is België op een zeer eervolle 7de plaats geëindigd, voor hun eerste deelname een geweldige prestatie. Hun inzet, samenhorigheid, doorzettingsvermogen en hun onverdroten enthousiasme om in de clinch te gaan met de topfavorieten Frankrijk, Polen en de USA (in die volgorde is ook het podium) was bewonderenswaardig, bravo boys, jullie mogen met opgeheven hoofd terugkijken op een geweldige tijd in Slovenië.

De sfeer binnen de ploeg was ronduit fantastisch, de kapitein werd op handen gedragen, de Belgische entourage leefde 3 dagen op een wolk, de vele sponsors mogen tevreden terugblikken. Hun financiële en  materiële inspanningen om deze ploeg te ondersteunen was het meer dan waard en een zekerheid voor de toekomst. Volgend jaar wacht Polen. Voor alle uitslagen http://www.wyffc2017.com/

SPODDEN – ONBEKEND IS ONBEMIND?

Het is 19 juli en heet. De Lage Landen kreunen al een tijdje onder een aanhoudende droogte, het contrast met dik 12 maanden geleden kon niet groter zijn. Er hangt onweer in de lucht en ik kan amper wachten tot het zal rommelen en rammelen. Goed geluimd sta ik al zo’n 3 kwartier te spodden. Boilies en een partikelmix bestaande uit tijgernoten en hennep klieven ‘raketgewijs’ door het luchtruim. Op afstanden tussen 85 en 100 meter spat de Spomb open zodra deze het wateroppervlak raakt. Ik denk dat zelfs despoten als Kim Jong-un dit een leuk tijdverdrijf zouden vinden. Het binnen draaien van het raketje en het laden daarvan laten ze wellicht over aan een onder het leed gebukte, doch plichtbewust glimlachende slaaf, maar het lanceren van het ding: ho maar! Da’s spek naar de bek van Kimmy!

Gisteren vatte ik post aan een van de uiteinden van de plas: de diepere baai waar ruim 4,5 meter water staat, in het midden bezaaid met wat afgezaagde stronken, die evenwel geen probleem mogen vormen na een aanbeet. Ik vis de 2 hier toegestane hengels richting het talud aan de overkant, waar bomen en struiken als een lappendeken over de waterkant hangen. Deze morgen zag Tom hier een tiental karpers dobberen, en toen ik zelf enkele uurtjes later poolshoogte ging nemen, lag er nog een vis of 5 te soezen. Ik wist er gedurende 20 visuurtjes echter geen enkele te verleiden tot een aanbeet, en pakte – het naderend onweer in het vooruitzicht – tegen het middaguur in om te verkassen naar een van de stekken in het bos. Een stekwissel die me noopte de spodhengel en Spomb uit het foudraal te grissen.

Vaak gebruik ik het ding niet, eigenlijk enkel hier, op een zandafgraving waar het gebruik van elke soort boot uit den boze is. De katapult is een no go, wegens het geringe bereik, en een werppijp hoef je nog maar vast te nemen, of de hele meeuwenkolonie vliegt op en is klaar om 70 procent van de gevoerde boilies uit het water te pikken. De door Pavlov ontdekte klassieke conditionering heeft ook de meeuwen in haar ban. Blijft over: de ‘spodrod’!

Hoewel aan de oevers van deze plas, in deze omstandigheden een noodzaak, is het eigenlijk frappant dat de spodmethode in onze contreien niet méér wordt ingezet. Waters met een (voer)bootverbod zijn er toch overal ten lande? Daarbij is het een instrument dat, als je ’t goed inzet, een meerwaarde kan betekenen voor je visserij en je zeker en vast extra karper op de kant zal brengen. Plus – en da’s ook niet onbelangrijk – scheelt het je een aardige cent in je budget als je de aankoop van een goede spodhengel en -molen af gaat wegen tegen die van een degelijke voerboot.

Enkele kenmerken / voordelen:

– Relatief goedkoop in aanschaf.
– Makkelijk voeren op grote afstanden.
– Ook partikels of boiliekruim voeren vormt geen enkel probleem.
– Ten opzichte van de werppijp creëer je, i.p.v. een zeer verspreid boilietapijt, een grote voerplek of een grote oppervlakte met allemaal kleinere hoopjes voer. Dit kan in de juiste omstandigheden een bepaalde conditionering van karpers omzeilen.
– Geen last van meeuwen die je aas onderscheppen.
– Je spodrod kan zo mee in het foudraal, je hoeft dus geen (voer)boot mee te zeulen. Makkelijk voor korte sessies of voor het mobiel vissen.

Zelf maak ik voor het spodden gebruik van de Shimano Aerlex 7000 Spodmolen, die voorzien is van 3 lijnclips. De molen haalt zonder problemen de door mij gewenste afstanden, al heb je aan mij nu niet meteen een crack in het gooien van extreem verre worpen. In combinatie met de Tribal TX Spodhengel heb je een spodmachine waarmee je vol vertrouwen naar elk waterfront kan trekken. Voor de volledigheid: ik gebruik een 3,65 m 5-pondsstok.

Nog een laatste tip, en eigenlijk een must! Schaf je meteen een handschoentje aan om je vingers te beschermen. De kracht die je uitoefent op je wijsvinger is bij het spodden enorm!

Spod ze, en vang ze!

Mark Hoedemakers