Een verslag van de Shimano Bootvis Cup 2017

Afgelopen zondag 15 oktober is de 2e Shimano bootviscup gevist op de Oosterschelde. Het was weer een prachtige wedstrijd tussen de top van het bootvissen uit Nederland. Waaronder de alom bekende namen als Ripson, Westdorp, Goossen, Van het Schilt, Karremans en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Het weer kon niet beter met een lekker zonnetje en de sfeer was optimaal. Toch werd er zeer fanatiek gevist vanaf het eerste signaal, waarbij Eric Goossen een vliegende start ervoer. De fluit was nog niet afgelopen of Eric takelde de eerste bolk al uit het water.

Bart van Meel ving rustig zijn visjes per sessie en Karremans wist ook al snel de bolken te vinden en deze waren steeds enkele centimeters groter dan die van Goossen. Dat het niet bij iedereen meezat was duidelijk. Westdorp heeft werkelijk zijn hele truckendoos in het water gegooid om toch maar één maatse vis op de kaart te krijgen maar buiten een vals gehaakte 1 Punter bleef de kaart geheel blanco!! Marco Mol trok nog een fint aan boord van 41 cm en Jan Oosterbosch ving de grootste vis van de dag: een paling van 65 cm. Michiel Franken heeft het hele banket aan oesters en kreeften uit de Oosterschelde getrokken waarmee Ron Blauw zijn restaurant ongeveer drie weken draaiende kon houden. Toch is alles uiteraard weer netjes terug het water in gegaan.

De plaatsen op de boot waren belangrijk. Remco Geuze ving stoïcijns zijn visjes maar het viel de laatste sessie helaas voor hem een beetje stil. Van Meel pakte elke sessie zijn visjes en daarmee ook de overwinning, gevolgd door Geuze en Frank van Schilt. Shimano had een prachtige prijzentafel geregeld inclusief de befaamde trofee. Volgend jaar staat deze wedstrijd wederom op het menu.

Wil jij bootvissen met de top van Nederland? Zorg dat je er bij bent! Ik ontmoet jullie volgend jaar weer.

Danny Goossen

Tocht naar de Tropen (Rainbow part 2)

Aan de vooravond van onze 2e weektrip down south check ik, eerder terloops, de weersverwachting voor de komende 7 dagen. Mijn tot dan toe eerder chille stemming slaat ogenblikkelijk om. Er staan immers tropische temperaturen op het programma. De voorspelling is dat we één dag krijgen van om en bij de 30°C en de rest boven de 35°C zal uitkomen. Echt zonnig wordt mijn gemoed daar niet van, ik gedij niet zo goed in dergelijke omstandigheden. Wat ik dan nog niet wist: de zelfverklaarde weergoden hadden het (zoals wel vaker) niet helemaal bij het rechte eind. Het zou nog een pak heter worden dan dat….

We zijn met zijn tienen. Geert Ooms, Rogier Smit, Niko Vervaet, Nico Vereecken, Mattijs Celie, Jari Vandevijver, Jimmy Van Heghe en nog een handvol fijne boys zijn van de partij. Goed gezelschap is het alleszins en als we op vrijdagavond gewoontegetrouw verzamelen blazen in de lokale pizzeria is de sfeer, ondanks de vooruitzichten, opperbest, want hartelijk en amicaal. Lekker ongedwongen en cool, voor zover dit laatste woord ondubbelzinnig kan worden gebruikt.

Enfin, de pizza smaakt voortreffelijk en we klinken nog na tot laat in de nacht in het clubhuis van het water.

De vooruitzichten

Die zijn niet meteen om naar huis over te schrijven. Onze voorgangers zijn Rainbowhabitués Kevin Ellis van Cassienfame en Lee Boyers, ooit een gevierd Leeds en Birminghamspeler met meer dan een decennium Premier League achter zijn naam. Ze hebben 2 weken vissen op de teller staan en vingen vooral gedurende de eerste drie dagen van hun trip uitmuntend goed. Regen en wind waren hun deel tijdens de start van de sessie en dat is zoals geweten prima visweer voor The Bow. Toen de temperaturen gestaag bleven klimmen, de zon de overhand kreeg en haar verzengende stralen richting aardoppervlakte stuurde werd het zienderogen minder en de laatste anderhalve week brachten nog een schamele 7 vissen op voor hun beiden.

En dan zit het ons nog mee in die zin dat er op het gros van de andere stekken nog beroerder werd gevangen. Enkel 18 en 6 doen het relatief goed naar de omstandigheden. Voor de rest is het behelpen. De gelovigen onder ons bidden tot de (karper)goden, de anderen stellen hun vertrouwen in eigen kunnen. En wie weet zullen ze daar ooit voor branden in de hel en iedereen weet dat de temperatuur daar nog een stuk hoger ligt dan in het hier en nu. En mens zou zich slag om slinger alsnog bekeren.

Het opbouwen van onzer beide kampementen zorgt alvast voor een voorproefje van wat komen gaat. Mijn bivvy staat op een vooruitgeschoven ponton zonder ook maar één streepje schaduw. Er is geen enkel ander alternatief, dus er is geen ontkomen aan. Zo moet een brood zich dus voelen wanneer het in de oven wordt geschoven, bedenk ik me. Echter, het zou klein bier blijken te zijn in vergelijking met wat komen zou. Het kwik klimt die dag ‘maar’ tot 31°C en dat soort temperaturen stellen aan het einde van de week niks meer voor, meer zelfs, we zouden maar al te graag geld betalen voor dergelijke ‘koelere’ dagen…

Tegen mijn verwachtingen in komt er in de vooravond van die eerste dag al een vis op kant. Onze gevinde vrienden hebben er in tegenstelling tot ikzelf blijkbaar wél zin in. Een spiegel van 16,2 kg komt me koelte toezwaaien met zijn staart en pletst wat water in mijn gezicht. Nadat de vis is teruggezet zoek ik samen met m’n vismaat Mattijs weer de schamele stukjes schaduw op die enkele ons goed gezinde bomen werpen achteraan de stek. We smeken de zon om het kalmer aan te doen en godbetert haast te maken met dat zakken van d’r. Het schors van de dennen glanst in de zon en past sierlijk als een mozaîek in elkaar. Hars lekt uit de bast en verspreidt een aangename geur. We zijn de eerste dag heelhuids doorgekomen. Nu die huid zou naarmate de week vorderde loskomen en vervellen. Zo weten we ook weer hoe slangen en hagedissen zich elk jaar voelen.

De ochtend is het fijnste moment van de dag. Met een graad of 20, 22°C is het zelfs aangenaam te noemen. En zeker wanneer ook nog vis nr 2 in het net belandt: een schub van 17,7 kg. Meer is ons voorlopig niet gegund, nee de rest van de dag is het puffen en permanent meedraaien met het beetje schaduw achteraan onze stek. De thermometer geeft 34°C aan. De voorspelling is dat er daar morgen nog eens 4°C bovenop komen… Waar zijn de winterheiligen als je ze nodig hebt?

Dag drie is het als vanouds bakken en braden, maar hij brengt als het ware wel vier vissen voort! Ze prikken zich stuk voor stuk in de vlijmscherpe Carp Spirit Razor Point haken maat 2. Eén komt in het holst van de nacht, twee volgen in de vroege ochtend en de vierde valt opnieuw rond de klok van 18.00u. Deze laatste is met zijn iets meer dan veertig volle ponden ook de beste tot nu toe. Andere hoogtepunten zijn de verfrissend koude douches waar we enkele keren per dag gretig gebruik van maken. Heerlijk om je lichaam zo te laten afkoelen. Niet dat die afkoeling lang aanhoudt, maar goed… Ons drinkwater slinkt met de dag en het is duidelijk dat ik zal mogen bijtanken aan het einde van de week.

Bunker van een spiegel

Daar ik toch meer vissen aan het azen krijg dan verhoopt strooi ik ook wat rijkelijker in het rond met mijn meegebrachte vismeelbolletjes. Zoals gebruikelijk zijn dat de CCMoore Odysseys. En die werken sowieso altijd al uitstekend, maar bij warmere watertemperaturen zijn ze om één of andere reden nog net iets beter! Zelfs zo goed dat ik de volgende nacht een bunker van een spiegel kan verwelkomen. Het bakbeest heeft begrijpelijkerwijs weinig zin in een robbertje vechten, de watertemperatuur bedraagt overdag al 30°C en koelt ’s nachts amper enkele graden af. Dus de dril stelt niet zo gek veel voor maar hey, waarom zou ik daar om malen? Hier had ik aan het begin van de trip altijd voor getekend! De vis in kwestie (goed voor 30,6 kg) is bovendien ook nog eens schitterend geproportioneerd en ziet er likkebaardend goed uit. De laatste keer dat ik hem in mijn handen hield was 10 jaar geleden en exact 20 pond lichter.

Het metaal van de Baitrunners blinkt, de lak van de Tribal boothengels glanst in de verzengende zon. Alles en iedereen kreunt onder d’r loden gewicht. Maar goed, ondanks de tropische hitte valt het resultaat tot dusver meer dan behoorlijk mee. Eerlijk gezegd is het zelfs boven mijn stoutste verwachtingen, het weer en de vangsten van afgelopen week in acht genomen. Alleen vind ik het sneu dat Mattijs voorlopig nog niet in actie is kunnen komen. Mijn vissen komen allen van dezelfde twee afstandshengels dus ik stel voor om een hengel van hem daar te vissen mocht het bij hem stil blijven.

Woensdag en midweek al. Zoals voorspeld en verwacht nog meer hitte. We krijgen het afgeronde getal van 40°C op ons bord. De hitte is verzengend, van zodra je uit de schaduw stapt krijg je een dreun te verwerken. Ondanks dat vallen er vijf aanbeten! Gelukkig zijn er vier daarvan in de vroege ochtend als de zon nog niet op volle kracht draait. Schubs van 9, 11, 16,4  en 23,7 kg en een 19,2 kg spiegel. Ik vind het goed zo en maan Mattijs aan om een van zijn hengels op één van mijn productieve spots te leggen. Being every inch a gentleman als hij is, stribbelt ie wat tegen maar ik blijf hem aanporren tot hij voor de bijl gaat. Ik weet, hij doet niks fout in zijn zone maar de vissen komen voorlopig gewoon niet door.

Donderdag is pas een kwartier oud als mijn rechtse en nu nog enige afstandshengel een lange 18,2 kg schub baart. Gelukkig is Mattijs enkele uren later op links aan de beurt. Het heeft even geduurd maar soit, een 13,6 kg spiegel is zijn deel. Hij geniet zienderogen en dat doet mij dan weer genieten. Bij het eerste ochtendgloren vangen we elk nog een vis erbij. Ik teken voor een 17,1 kg schub en Mattijs vangt een geweldige schub van 22,1 kg op één van de hengels in zijn eigen zone. Dat is dus dubbel kicken!! De rest van de dag brengt nog een schub van 22,4 kg die ik ook vorige sessie had en een spiegel van 18,3 kg.

Volgens de ‘Météo’ zouden we morgen eindelijk ‘koeler’ weer mogen verwachten. We hopen het en snakken ernaar want we zijn elke dag aan het einde ervan knock out en pompaf van het ongelijke gevecht met die ploertige zon.

Eindelijk wat afkoeling

Vrijdag brengt als het ware regen. Wie had dat verwacht? Zelfs de weersvoorspellers niet want er stond volgens hen enkel bewolking op het menu. Het blijft een ganse dag gestaag vallen, niet heftig, het is eerder een miezerregentje maar wat is die welgekomen! We tekenen alsnog 30°C op maar wat voelt dat een stuk koeler aan dan afgelopen dagen. En we zijn niet de enigen die baat hebben van deze verkwikking. Ook de vissen schieten plots in actie en schakelen een versnelling hoger. Ze schuiven bovendien op naar het open water want ook de korter liggende hengels delen nu in de aanbeten. Gedurende de laatste 24 uur vangt Mattijs er nog 3 bij en kan ik nog 6 keren uitrukken. Het hoogtepunt is de vangst van een duo 24 kg+ spiegels waarvan met name de laatste, letterlijk tijdens het inpakken, me ontzettend blij maakt. Het is immers een vis die ik al 5 jaar niet meer had gezien en die ik had ‘opgegeven’! Niet dus, het prachtig beschubde dier is alive & kicking en zwaait ons, moe maar voldaan, uit. Op naar het hopelijk koelere België nu!

 

Alijn Danau

België eervol 7de op WK vliegvissen jeugd

Was er na 3 van de 5 manches een verrassing in de maak voor de Belgische ploeg op het WK vliegvissen jeugd? België als jongste ploeg (gemiddelde leeftijd 16, met zelfs één 13-jarige) stond zo waar 5de op slechts 10 punten van brons en individueel stond Shimano-G.Loomis pro staffer Giani Devooght gedeeld op de derde plaats. Tot dan verbaasden ze vriend en vijand want optornen tegen grotendeels achttien- zelfs negentienjarigen was een haast onmogelijke opgave. In manche 4 liet Dame Fortuna België in de steek met name Giani die in sector 4 de slechtste stek van hele lot voor de kiezen kreeg.

Een nachtelijk zomeronweer had een zijrivier die uitmondde in de hoofdrivier, precies op stek nummer 9, veranderd in een modderstroom. Van nummer 9 tot 13 was de hoofdrivier chocoladebruin en iedereen blankte op die nummers, incluis Giani die stek 9 had geloot en dus de volle lading kreeg. Geen ontkomen aan, anticlimax, inpakken, wegwezen, uithuilen en herbeginnen voor manche 5. Met dubbele gedrevenheid gingen de 5 Belgen; Arthur Coquette, Tibault Saive, Alex Leruse, Constantijn Coppye en Giani Devooght er tegenaan.

Het water in sector 4 en 5 kleurde steeds bruiner en het waren al de moeilijkste sectors. Onbegonnen werk, Giani in sector 5 kon met 1 vis de blank ontwijken, maar Constantijn in sector 4 was hetzelfde lot beschoren als Giani eerder op de dag. Kapitein Philippe Hardy werd er moedeloos van. De rangschikking werd helemaal door elkaar geschud en uiteindelijk is België op een zeer eervolle 7de plaats geëindigd, voor hun eerste deelname een geweldige prestatie. Hun inzet, samenhorigheid, doorzettingsvermogen en hun onverdroten enthousiasme om in de clinch te gaan met de topfavorieten Frankrijk, Polen en de USA (in die volgorde is ook het podium) was bewonderenswaardig, bravo boys, jullie mogen met opgeheven hoofd terugkijken op een geweldige tijd in Slovenië.

De sfeer binnen de ploeg was ronduit fantastisch, de kapitein werd op handen gedragen, de Belgische entourage leefde 3 dagen op een wolk, de vele sponsors mogen tevreden terugblikken. Hun financiële en  materiële inspanningen om deze ploeg te ondersteunen was het meer dan waard en een zekerheid voor de toekomst. Volgend jaar wacht Polen. Voor alle uitslagen http://www.wyffc2017.com/

SPODDEN – ONBEKEND IS ONBEMIND?

Het is 19 juli en heet. De Lage Landen kreunen al een tijdje onder een aanhoudende droogte, het contrast met dik 12 maanden geleden kon niet groter zijn. Er hangt onweer in de lucht en ik kan amper wachten tot het zal rommelen en rammelen. Goed geluimd sta ik al zo’n 3 kwartier te spodden. Boilies en een partikelmix bestaande uit tijgernoten en hennep klieven ‘raketgewijs’ door het luchtruim. Op afstanden tussen 85 en 100 meter spat de Spomb open zodra deze het wateroppervlak raakt. Ik denk dat zelfs despoten als Kim Jong-un dit een leuk tijdverdrijf zouden vinden. Het binnen draaien van het raketje en het laden daarvan laten ze wellicht over aan een onder het leed gebukte, doch plichtbewust glimlachende slaaf, maar het lanceren van het ding: ho maar! Da’s spek naar de bek van Kimmy!

Gisteren vatte ik post aan een van de uiteinden van de plas: de diepere baai waar ruim 4,5 meter water staat, in het midden bezaaid met wat afgezaagde stronken, die evenwel geen probleem mogen vormen na een aanbeet. Ik vis de 2 hier toegestane hengels richting het talud aan de overkant, waar bomen en struiken als een lappendeken over de waterkant hangen. Deze morgen zag Tom hier een tiental karpers dobberen, en toen ik zelf enkele uurtjes later poolshoogte ging nemen, lag er nog een vis of 5 te soezen. Ik wist er gedurende 20 visuurtjes echter geen enkele te verleiden tot een aanbeet, en pakte – het naderend onweer in het vooruitzicht – tegen het middaguur in om te verkassen naar een van de stekken in het bos. Een stekwissel die me noopte de spodhengel en Spomb uit het foudraal te grissen.

Vaak gebruik ik het ding niet, eigenlijk enkel hier, op een zandafgraving waar het gebruik van elke soort boot uit den boze is. De katapult is een no go, wegens het geringe bereik, en een werppijp hoef je nog maar vast te nemen, of de hele meeuwenkolonie vliegt op en is klaar om 70 procent van de gevoerde boilies uit het water te pikken. De door Pavlov ontdekte klassieke conditionering heeft ook de meeuwen in haar ban. Blijft over: de ‘spodrod’!

Hoewel aan de oevers van deze plas, in deze omstandigheden een noodzaak, is het eigenlijk frappant dat de spodmethode in onze contreien niet méér wordt ingezet. Waters met een (voer)bootverbod zijn er toch overal ten lande? Daarbij is het een instrument dat, als je ’t goed inzet, een meerwaarde kan betekenen voor je visserij en je zeker en vast extra karper op de kant zal brengen. Plus – en da’s ook niet onbelangrijk – scheelt het je een aardige cent in je budget als je de aankoop van een goede spodhengel en -molen af gaat wegen tegen die van een degelijke voerboot.

Enkele kenmerken / voordelen:

– Relatief goedkoop in aanschaf.
– Makkelijk voeren op grote afstanden.
– Ook partikels of boiliekruim voeren vormt geen enkel probleem.
– Ten opzichte van de werppijp creëer je, i.p.v. een zeer verspreid boilietapijt, een grote voerplek of een grote oppervlakte met allemaal kleinere hoopjes voer. Dit kan in de juiste omstandigheden een bepaalde conditionering van karpers omzeilen.
– Geen last van meeuwen die je aas onderscheppen.
– Je spodrod kan zo mee in het foudraal, je hoeft dus geen (voer)boot mee te zeulen. Makkelijk voor korte sessies of voor het mobiel vissen.

Zelf maak ik voor het spodden gebruik van de Shimano Aerlex 7000 Spodmolen, die voorzien is van 3 lijnclips. De molen haalt zonder problemen de door mij gewenste afstanden, al heb je aan mij nu niet meteen een crack in het gooien van extreem verre worpen. In combinatie met de Tribal TX Spodhengel heb je een spodmachine waarmee je vol vertrouwen naar elk waterfront kan trekken. Voor de volledigheid: ik gebruik een 3,65 m 5-pondsstok.

Nog een laatste tip, en eigenlijk een must! Schaf je meteen een handschoentje aan om je vingers te beschermen. De kracht die je uitoefent op je wijsvinger is bij het spodden enorm!

Spod ze, en vang ze!

Mark Hoedemakers

Wie wordt de nieuwe Nederlands Kampioen matchvissen 2017 en volgt Leon Maessen op?

Op zaterdag 19 augustus is Witvis Totaal voor de 2e maal terug in Roermond met het “Open NK Allround Matchvissen”. Samen met Witvis Totaal, HSV St Petrus uit Roermond en Shimano als hoofdsponsor wordt dit een evenement om niet te missen. Ben jij een liefhebber van het vissen met de matchhengel in al zijn varianten, dan mag je deze wedstrijd niet missen. Samen met Thijs Lupsen en Ron Steijvers verkenden we alvast ‘De Schippershaven’ in Roermond waar het allemaal staat te gebeuren op 19 augustus. We keken een dagje mee met beide heren en vroegen ze om hun verwachtingen rondom dit NK.

De Schipperhaven te Roermond

De Schipperhaven staat in verbinding met de maas. De haven heeft alle potentie in zich voor een perfect NK parcours en we zijn dan ook blij dat Hsv St. Petrus te Roermond het wedstrijdparcours ter beschikking stelt. Het parcours beschikt over steigers en kan maximaal 40 deelnemers plaatsen, dus wie wil deelnemen aan het NK moet er snel bij zijn.

Vragen aan Thijs

Kan je de lezers wat vertellen over Schipperhaven?

Thijs: De Schippershaven is volgens mij een prachtig water voor een NK Matchvissen. Het is een eerlijk parkoers waar op de meeste plaatsen het NK Match gewonnen kan worden. Ik denk wel dat het een technische visserij zal worden en in augustus is er vaak goed vis te vangen is. Natuurlijk hebben we vorig jaar gezien dat een omslag in het weer de omstandigheden, maar vooral ook de vangsten sterk kan beïnvloeden!

Hoe zit het met de dieptes op dit water?

Thijs: De Schippershaven is ongeveer 80 meter breed. De diepte zal op 25 meter uit de kant op de meeste plaatsen tussen de 4 en 5 meter zijn. Ga je verder vissen dan zal het nog dieper worden, tot ca 6-8 m.

Is er veel scheepverkeer?

Thijs: Door de week komen er verschillende grote boten doorheen die wat gaan laden en lossen in de haven. Wij vissen er op de zaterdag en dan komen er waarschijnlijk geen boten door, hooguit een paar plezier bootjes, maar daar zullen we geen last van ondervinden. Er zal misschien een kleine trek in staan door de sluiswerking van de maas.

 Je vist al jaren op dit water wedstrijden hoe zit het met de vangsten?

Thijs: De Schipperhaven is in de periode van augustus tot oktober op zijn best. Zelf denk ik dat in deze tijd een voorn en blieken visserij zal worden en er zullen ook enkele brasems gevangen gaan worden.

 Welke technieken vis je vandaag op dit water en zijn deze in augustus ook toepasbaar?

Thijs: De techniek waar ik vandaag mee vis is slider montage. Deze is voor mij het beste vanwege de diepte van de haven. Als je een lange match hengel hebt, zou je ook met de vaste montage kunnen vissen, maar als de wind een beetje meezit, zou ik ook zeker de Bolo niet vergeten. Met de Bolo kom je ook goed uit de weg op de Schippershaven.

Kan je iets vertellen over specifieke voer en aas gebruik op dit water?

Thijs: Als voer gebruik ik altijd een relatief donker voer, dit omdat het water in het weekend erg helder kan zijn. Als haakaas denk ik dat de caster heel belangrijk zal worden, dat in combinatie met een pinkie zou zeker goed werken voor zowel voorn en blieken. Alleen casters zou ook goed kunnen werken, zeker voor de dikkere vissen te selecteren. Een brasem zou je ook goed kunnen verleiden met mestpiertje.

 Hoe zal je lijnopzet zijn voor het NK?

Thijs: Ik ga 3 matchhengels gebruiken, waarvan 2 stuks met een slider montage met 4 gram lood op de lijn. 1 Slider montage met dobbers van 15 tot 18 gram met een montage met een staafje of meerdere loodhagels waarbij de dobber direct op de bulk rust. Deze gebruik ik als het aas stil moet worden aan geboden voor de dikkere vis te vangen. De matchhengels met 4 gram, met het lood verdeelt maakt ik gebruik afhankelijk van de omstandigheden dobbers van 10 en 14 gram. Deze gebruik ik voor de voorn en blieken visserij. Als de weersomstandigheden goed zijn zal ik ook zeker een Bolo klaar zetten.

Vragen aan Ron

Ron wat is jouw ervaring op dit water. Wat is jou indruk?

Ron: Ik heb vorig jaar diverse wedstrijden gevist op dit water. En het was altijd anders, Iedere periode van het jaar heeft een specifieke aanpak. Leon Maessen bv was vorig jaar iedereen te slim af door gericht op platte te vissen! Ik verwacht in augustus een wat grotere slag vis en ga er vanuit dat het een mooi NK met gelijke kansen voor iedereen wordt.

Welke afstanden denk je dat belangrijk worden op het NK?

Ron: Gezien het bodem verloop denk ik dat ik ga kiezen voor een afstand van circa 25 meter met de slider montage. De diepte is daar ongeveer 4 tot 4,5 meter wat perfect is voor de slider montage.

Wat denk jij van aas en voer op dit water?

Ron: Met veel kleine vis lijkt dus schraal donker voer het beste en pinkies als aas werkt niet slecht. Rustig opbouwen, wat er in ligt komt er niet meer uit!

 Wat denk jij van het gebruik van pieren op dit water?

Ron: Er zit veel baars en grondels, dus knippen lijkt me zeer riskant. Ik moet eerst nog zeker wat meer trainen maar dat is mijn indruk

 Je vist een slider montage waarbij de dobber meer dan zijn lengte boven de bulk wordt afgestopt met een siliconen slangetje?

Ron: Ja, ik laat de dobber rusten op een stukje siliconen dat ik over de knoop van de loodlijn schuif. Dit blijft prima zitten en bevalt me goed.

 Vis je ook ooit met een voorslag?

Ron: Ja zeker, als ik ver moet werpen met een zware vaste pen of slider vis ik net als Thijs ook met een voorslag op mijn matchhengels. De dikte varieert van 20 tot 25/00.

 Nog een laatste tip?

Ron: De wind kan nogal verraderlijke boven drift veroorzaken. Houdt hier rekening mee. Iets zwaarder vissen en zorgen dat je lijn snel zinkt, is dan een must!
Wil ook jij deelnemen?

Tot zover de indrukken en ervaringen van het NK parcours met Thijs en Ron. Wij danken beide heren en zien ze zeker terug tijdens het NK. Wil je graag mee doen aan het NK Match en je meten met alle andere liefhebbers van het matchvissen dan kan je dit natuurlijk. De kosten zijn 15 euro per deelnemer. Inschrijven kan alleen via th.lupsen@planet.nl  o.v.v. naam en telefoon nummer. Graag het inschrijfbedrag per bank voldoen voor 6 augustus op rek. nummer NL80 RABO 0140823506 t.n.v. MGA Lupsen o.v.v. NK Match 2017.

Ben er snel bij, er zijn nog slechts 5 plaatsen!!

België (Part 1) – met Remond van Dijk

Begin April rijd ik in de Belgische Kempen over een stoffig grindpad door het bos. Al zig-zaggend om de grootste kuilen te vermijden verplaats in mij langzaam richting een prachtig water wat hier ergens verscholen ligt tussen deze bossen. Het grind knarst onder mijn banden terwijl ik een flinke ‘rookpluim’ van stof achter mij laat. Ik check mijn navi nog maar eens of ik hier wel goed zit als dan opeens aan mijn linkerzijde het water opdoemt; bestemming bereikt!

Ik ben hier op uitnodiging om met een paar jongens van het magazine Karper een weekendje te vissen en bij te kletsen. Arnout Terlouw is er inmiddels al een uurtje, de andere jongens komen later in de middag en na het schudden van de handen lopen we gezamenlijk een rondje om het water om de stekken te bekijken en eventueel actieve vis te spotten. We zien wel wat beweging tussen de rieten in de kanten maar voor de rest ziet het een vrij rustig uit, de watertemperatuur is ondanks het ondiepe water (ca. 1,50 meter) nog maar een schamele 11-12 graden. Ik besluit uiteindelijk om in de voorste kom plaats te nemen, ten eerste omdat mijn gevoel zegt dat ik hier moet wezen en ten tweede omdat ik hier een kom helemaal voor mezelf heb , zonder dat ik ‘last’ heb van mijn mede-vissers qua lijndruk en eventuele andere verstoringen.

Vlak nadat mijn shelter voor de komende 2 nachten staat arriveren ook de andere heren en zijn we compleet; boten gaan te wateren en de stekken worden minutieus uitgeplozen. Omdat Richard en ik vlakbij het huisje aan het water slapen en Arnout heerlijk in het huisje kunnen we ’s avonds genieten van een heerlijk warm knisperend haardvuur op het terras. Johannes en Mark bevissen samen de achterste kom dus kunnen helaas niet van deze luxe genieten.

Al vroeg ik de avond trekt er bij mij een steur aan de bel, leuk, maar hiervoor rijdt ik niet naar België! We genieten nog even van een verfrissende glas gerstenat en de heldere sterrenhemel en kruipen dan in onze slaapzakken. Hopelijk brengt de nacht wat actie! Iets na drieën; een schelle pieptoon wenkt me abrupt terwijl een fel blauw ledje mijn shelter verlicht… Versuft kijk ik naar mijn hengels en nog voor mijn hoofd weer op het kussen ploft zie ik de top krom trekken en volgt er weer een serie schelle tonen. Wanneer ik de hengel oppak en aansla voel ik, niets… Shit! Als het maar niet weer zo’n steur is die baantjes door de lijnen aan het trekken is! Vlug de boot weer in en zachtjes de montage weer spot-on leggen. Een kwartier later sluiten mijn luikjes weer.

Nog geen uur later sta ik met dezelfde hengel in mijn handen, maar nu hangt er wel een woeste vis aan de andere kant van de lijn, bingo! Een mooi gevecht volgt en gelukkig kom ik als winnaar uit de bus; de eerste is in de pocket! Een schitterende schub wordt  voor even weggehangen om in het eerste licht wat foto’s genieten van deze mooie vangst.

‘S ochtends blijkt na de eerste kop koffie dat het bij de andere jongens rustig is gebleven; wordt de camera uit de tas gevist en wordt de schub digitaal vereeuwigd. Tijdens de volgende kop koffie valt mijn oog op wat deiningen strak tegen de overkant achter een eilandje. In een tijdsbestek van zo’n 20 minuten zie ik zo’n 3 keer duidelijke karperactiviteit onder dat kant. Ik zet mijn receiver bij de tent van Richard en loop om het water met een kwart emmer verkruimelde Source boilies, zoete blikmais en maden en voer dit voorzichtig onder de overhangende takken. Een half uur later vaar ik mijn onderlijn erheen, voorzien van een washed out Crave pop-up van Dynamite Baits met wat wriemelde maden erop bevestigd. Zodra de hengel op de steunen ligt loopt ik richting het huisje om mijn handen te wassen als de hengel al met een rotgang vertrekt! Gelukkig staat Richard vlakbij en grist de hengel uit de steunen. Ik neem de hengel vlug over en gezamenlijk stappen we in de boot.

Mijn opponent heeft direct al een obstakel weten te vinden dus deze dikke tak wordt eerst vakkundig door Richard uit de lijn gehaald. Daarna laat de vis ons werkelijk alle hoeken van het water zien; lelievelden worden doorploegd, om eilandjes gezwommen maar Kapitein Richard houd standvastig koers en na een enerverende dril weten we de strijd in ons voordeel te beslechten; de beloning is een vette spiegel van maar liefst 21 kilo! Niet veel later poseer ik met de gigant voor de lens en afgemat laat ik het prachtige beest in het water glijden; hiervoor ben ik visser!

’S Middags weet ik nog een witte koi met mijn blote handen uit het wier te vissen en vangt Johannes in de achterste kom ook een mooie spiegel. ’S Avonds worden de hengels even ingedraaid, eten we gezamelijk Italiaans bij het haardvuur en kletsen we de avond vol. Zodra we net op onze strechters liggen vangt Richard een prachtige spiegel en is ook hij van de nul af. Zondagochtend krijgt ook Mark een aanbeet in de achterste kom maar deze vis wordt helaas gelost in één van de talrijke obstakels. Al met al was het een heerlijk weekend en was het echt genieten geblazen. België; je was prachtig. Ik kom hier zeker nog eens terug!

En dat kon wel eens vlugger zijn dan ik had gedacht, dit lees je in mijn volgende blog.

Remond van Dijk

Scarface, Rainbows koningsschub

Het is 13 mei 2017 en ik maak me in het gezelschap van negen vrienden op om voor de eerste keer dit jaar af te zakken naar het zuidwesten van Frankrijk om ons hart op te halen in ons favoriete stukje karperparadijs.

Dit keer bijzonder relaxed omdat de buit op m’n Belgisch thuiswater al binnen was en ik dus niet hoefde te stressen dat de vis die ik achter de schubben zat in mijn afwezigheid zijn opwachting zou maken in het net van iemand anders. Het goed bewaarde Belgische geheim (30,6 kg bij 113 cm en een oudstrijder van een spiegel) was al in de derde week van april voor de bijl gegaan voor de hem op regelmatige basis aangeboden Live System-snoepjes. Een opsteker van formaat want ik had eigenlijk het ganse jaar uitgetrokken om deze unieke Belgische gigant proberen te strikken. Enkele weken later kwam er ook nog eens de grootste schub van het water bij zodat ik voor één keertje een wel heel erg chille Rainbowweek tegemoet ging. Doorgaans zit ik immers toch nog enkele dagen met mijn hoofd bij m’n thuiswater(en) en dat zou deze keer niet het geval zijn.

Ik heb zelden hoge verwachtingen als ik afreis naar deze gezegende plek. Meestal laat ik het gewoon op me afkomen en kijk ik het wel aan welke kant de sessie uitgaat. Vaak is dat het beste en gebeurt er net dan iets magisch. Nu had ik wel na enkele tropenjaren weer aardig aangeknoopt (sinds vorig jaar) met de Rainbowbakken maar dat uitgerekend ‘Scar’, de huidige topvis, me zou vereren met een bezoek, dat was het verste van mijn gedachten…

Sinds het heengaan van ‘Eric’ is ‘Scarface’ ofte ‘Scar’ zoals hij genoegzaam bekend staat de koning der schubs in Rainbowland.

Deze ghostachtig aandoende mastodont kent een rijke geschiedenis die terug gaat tot eind jaren ’90 van de vorige eeuw, toen hij tijdens één van de twee schubkarperuitzettingen zijn weg vond naar het water. Dat moet ofwel 1997 ofwel 1999 zijn geweest. Er zijn immers in beide jaren een grote partij schubs uitgezet op Rainbow, vissen variërend in gewicht tussen 3 en 11 kg.

De oudste vangst die ik heb kunnen traceren dateert van 11 juni 2004, ‘Scar’ was toen al goed voor 23,4 kg. Dat wil zeggen dat hij al meteen in de beginjaren van zijn verblijf hard is gaan groeien!

Ik had in die periode zelf al het genoegen om deze toen al tot de top der schubs (samen met ‘Eric’s Common’ en nog enkele andere grote schubs die intussen allen het tijdelijke voor het eeuwige hebben ingeruild) behorende kanjers te vangen. Meer bepaald in december van 2005. Het was mijn eerste Franse vijftigponds plus schub. Ik herinner me nog goed dat het werkelijk ‘beestenweer’ was. Elke ochtend trok de hemel dicht met wolken en regende het onophoudelijk. Niet hard, maar gestaag. De temperatuur klom maar net boven het vriespunt en het was alles behalve aangenaam visweer. Van zodra de zon onder ging trok de hemel open en fonkelden de sterren aan het firmament wat gepaard ging met temperaturen die onder de nul doken. Ik bracht meer tijd door in de slaapzak dan buiten. Dat ging zo de ganse week door en de vangsten waren maar matig. Tot op woensdagnamiddag de zon voor enkele uurtjes tevoorschijn kwam en we eindelijk eens de bivvy konden verlaten. Het was ook voor ‘Scar’ het sein om in beweging te komen en hij vergreep zich aan mijn op stek 12 aangeboden snowman. Theo Pustjens was mijn buurman en zat samen met Johny Blisak op stek 11.Dat was dankbaar want los van hun goed gezelschap konden zij me ook assisteren en helpen met het nemen van enkele foto’s. Het litteken aan zijn bek (vandaar de naam ‘Scarface’ was er toen al, precies zoals het er vandaag nog steeds uitziet. Het oogt in eerste instantie misschien wat luguber maar in feite hoort het intussen bij de vis en maakt het hem tot wie of wat hij is. ’Scar’ had in die dagen bovendien ook nog een grote striem die verticaal van zijn rug naar beneden liep aan diezelfde kant. Die bewuste striem werd echter elk jaar minder zichtbaar totdat ze enkele jaren later compleet verdwenen was. Vandaag de dag zie je er niks meer van. Het belette deze werkelijk massief gebouwde schub alvast niet om verder uit te groeien tot de gigant die hij vandaag is.

Toen ik hem op donderdag 18 mei ll. rond 08.00u in de ochtend voor mijn net zag liggen, wist ik meteen waarom ik de vis zo moeizaam tot bij mijn boot getrokken kreeg. De Velocity boothengel stond hoepelrond en ik hield de Baitrunnersslip geblokkeerd met mijn ene vinger om hem dichter bij me te krijgen. Ik dacht tot enkele ogenblikken ervoor nog dat de vis ergens vast zat omdat ik er zo moeizaam beweging in kreeg. Dat kwam natuurlijk door zijn logge bouw en extreme gewicht. Toen kwam het lood uit de clip gerold waardoor de vis al snel aan de oppervlakte zwom en ik ook in oog stond met een gigarug die licht van kleur was. Geen twijfel mogelijk, zeker toen hij langzaam over de netkoord gleed en de geweldige bulk aan schubbenvlees zich aan mijn ogen ontrolde. Wat een fenomenale vis… 11 jaar na datum en meer dan 13 kg zwaarder zijn we opnieuw voor even verenigd.

Ik ben niet zo voor terugvangsten, echter dit is toch anders. Na al die tijd is het alsof ik een totaal andere vis in mijn armen hou al is dat in weze is niet zo. Mijn deze week al eerder op de proef gestelde en met de jaren flink op zijn terugweg zijnde biceps krijgen het bijzonder hard te verduren. Ik krijg hem maar moeizaam getild en krijg hem ook niet lang voor de lens. Niet dat dit nodig is want ik wil de fotosessie zo kort mogelijk houden. In minder dan vijf minuten heeft m’n vismaat Kris Muysewinkel een tiental foto’s geschoten en een klein stukje film gemaakt. Voldoende om deze ontmoeting voor altijd vast te leggen in de tijd. Voldoende om er nog vaak te kunnen naar kijken op dagen dat het behelpen is om een vis in het net te krijgen.

For the record, ‘Scar’ woog 39,8 kg, allicht de grootste vis die ik ooit zal vangen. Daar heb ik meer dan vrede mee want dergelijke beesten in deze gewichtscategorie zijn een aanslag op je armen! 🙂

‘Scar’ deed zich de ganse week te goed aan CCMoore’s Odyssey boilies die ik al sinds mijn aankomst op zaterdag rijkelijk had uitgestrooid over het ruime gebied waar ik mijn hengels te water liet.

In totaal kwamen er die week 26 vissen in het net. Naarmate de week vorderde en het voer zijn werk kon doen werd het alsmaar beter en volgden de aanbeten steeds sneller. Op vrijdag, de laatste volle visdag gingen binnen de tijdspanne van een kwartier tijd drie hengels af. Dat is de enorme kracht van deze boilie. Naarmate je er meer van voert, gaan de vissen alsmaar feller op zoek naar de karakteristieke met GLP verrijkte vismeelbolletjes.

Een andere ontzettend aardige bijkomstigheid was dat ik eerder in de sessie ook al ‘’t Harnas’ aka ‘Mr Fred’ mocht verwelkomen. Een heerlijk beschubde spiegel (28,5 kg zwaar) die ik al jaren vergeefs achter de schubben had gezeten. Deze (net als ‘Scar’) eveneens mannelijke buffel bezit een waarlijk fantastisch ogend schubbenpatroon en stond om die reden met stip genoteerd bovenaan mijn verlanglijst.

Mijn diepvriezer is ei zo na leeg, tijd om die weer op te vullen met een partij Odyssey’s en Live Systems, kwestie dat er de rest van het seizoen nog meer van het bovenstaande in het net komt! 😉

Vakantie-visbeleving: Expeditie Florida

Bijna acht maanden geleden, Oktober 2016… Eindelijk begint mijn vakantie, dit keer staat er een rondreis door Florida op de planning. Het wordt geen visvakantie, maar aangezien Florida uitstekende hengelsportmogelijkheden voor zowel zoet- als zoutwater biedt gaat er natuurlijk wat hengels mee. Vorig jaar kwam ik er achter dat er in de zoetwaterkanalen in en rond Miami goed Peacock-Bass te vangen is… Laat deze vis nou toevallig eens bovenaan mijn fish-wishlist staan! Om deze en de overige zoetwatervissen te belagen kies ik voor mijn Sustain 3/15 gram. Als molen kies ik dit keer voor de Sustain-FG2500 volgespoeld met Kairiki, de nieuwe Shimano-topper in 0.12mm Hiermee kan ik diverse pluggen en softbaits gebruiken. Ik kies voor deze lichtere uitvoering aangezien ik hier indien nodig ook mee kan dropshotten.

Aangezien de meeste steden die we gaan bezoeken aan de zee liggen gaat er ook een stevige spinstok mee. Tarpon en Barracuda zwemt er volgens Google zat en zou deze trip helemaal te gek maken. Ik kies voor het geval ik Tarpon zie zwemmen enkele mooie Rapala pluggen uit. Omdat Tarpon geen makkelijke vis is, neem ik ook wat kleiner kunstaas mee, op zee is er namelijk altijd wel een rover te vangen. Deze keuze vraagt dus om een hengel die verschillende werpgewichten aan kan en ook nog eens sterk genoeg is om een bak te vangen. Mijn keuze staat vast: het wordt de 240cm lange Beastmaster DX-XHP, opgetuigd met de snelle Japanse zeebaarstopper in de vorm van een Exsence 4000 XGS…

Eenmaal aangekomen in Florida vang ik op een pier aan de westkust mijn eerste rovertjes… De Golf van Mexico is vergeven van allerlei soorten waarvan ik nu nog de naam niet weet. Wat zijn die dingen sterk, zelfs aan de Beastmaster geven ze in relatie tot hun lengte best wat strijd. Tussen de Yellow-Tails vang ik op kleine Gomoku lepeltjes onder andere ook Spanish Mackerel en Geep.

Van de westkust reizen we naar de Florida Keys…

In Key Largo vang ik tussen de mangroves vanuit de kayak mijn eerste Mangrove Jacks en Barracuda’s. Klein spul in vergelijking wat er op het open water te vangen is, maar de paar uurtjes die ik vis zijn behoorlijk productief. Op de terugweg naar het hotel zie ik bij een van de verbindingsbruggen op de Grote Oceaan het water ontploffen… Diverse scholen met Mullets worden vanuit de stroomnaad opgejaagd. Enige tijd volg ik het tafereel in de hoop jagende Tarpon te zien, het blijken echter andere rovers te zijn die een ware slachting onder de Mullets aanrichten. Snel terug naar de auto om mijn hengel te pakken… Gelukkig ligt deze opgetuigd en kan dus de jagende vis goed aanwerpen. Bij de tweede worp gaat het snel: direct nadat mijn lepel het water raakt wordt deze gegrepen… Ik sla aan en de vis rukt aan één stuk door circa 50 meter PowerPro super8Slick van mijn best wel zwaar afgestelde slip af. Even denk ik aan Tarpon, de kenmerkende sprongen die deze vis maakt blijven echter uit. Zou het misschien Grouper zijn? Deze zijn namelijk ook talrijk aanwezig. Na enkele minuten kan ik de vis keren en dril hem behoedzaam af. Via een opening in de dam waarop ik sta kan ik de vis naar de kant dirigeren. Het blijkt, naar later bleek een BarJack van ruim 50 centimeter te zijn.  Na de gebruikelijke foto’s en het terugzetten vis ik snel door. Ik weet uiteindelijk nog enkele vissen te haken waarvan ik van de grotere exemplaren er maar 1 op de kant weet te krijgen, de andere waren gewoonweg niet te houden…

Miami Fish

Via Facebook had ik diverse keren contact met een lokale roofvisser gehad, hij zou me begeleiden op mijn zoektocht naar mijn targetvis. Hurricane Matthew gooide de plannen om met hem een dag in de Everglades op Peacock’s te gaan vissen echter volledig in de war… De trip gaat om veiligheidsredenen niet door en we moeten op last van de overheid het mogelijke rampgebied verlaten. De reis gaat door… Uiteindelijk vind ik de dagen erna in hartje Miami een kanalenstelsel waar Peacock’s te vangen zijn. Hier krijgt het begrip streetfishing ineens een Amazone-tintje! Na de benodigde vergunning te hebben geregeld ga ik met de Sustain op pad… Ik heb nog één dag voordat we terug naar huis reizen, het zou nu dus moeten gebeuren! Binnen een half uur zie ik in het heldere water een Peacock op de Rapala Jointed shad-rap klappen. In een reflex sla ik aan… de vis schiet er vandoor en weet de plug met enkele acrobatische sprongen te lossen. Snel doorvissen… even later weet ik er in een ander gedeelte nog een te haken. Ook deze vis schiet los, ik zal maar niet opschrijven wat er toen door me heen ging J L

Een uur later krijg ik weer een aanbeet… nu is het een cyclide-achtige vis, wat later een Spotted Tilapia bleek. Leuke vis om te vangen, maar met nog een uurtje te gaan niet mijn droomvis. Op de tweede stek vang ik uiteindelijk mijn eerste Peacock-Bass: Mijn target is binnen, het is echter de kleinste uit het water…

Arthur Langstraat

Het nieuwe lezen…

Een paradigma shift is een gebeurtenis waarvan niet werd gedacht dat het zou kunnen gebeuren. Het afwijken van geijkte paden is soms nodig om nieuwe inzichten te krijgen. Nokia is hier een voorbeeld van. Steve Jobs toonde de wereld zijn iPhone -en de daarbij horende apps en applicaties- en het is duidelijk dat de wereld hierdoor is veranderd. Nokia is te lang op hetzelfde pad blijven hangen en heeft nooit meer aan kunnen haken. Nu is Nokia geen speler meer in deze markt -en dat in slechts enkele jaren tijd. De technologie gaat zo enorm snel dat het de wereld definitief heeft veranderd. Maar wat heeft dat nou met vissen te maken?!

Gesloten seizoen

Als jullie dit lezen is het seizoen weer open en kunnen we weer een volledig seizoen ondernemen op het water. De afgelopen maanden heb ik het echter best druk gehad. Wekelijks was ik op het water te vinden om te zoeken naar nieuwe stekken en om mijn GPS kaart in te tekenen. En, zoals jullie vast weten kost dit veel tijd. Maar, ik heb enorm veel geleerd en stond soms met verbazing te kijken naar de beelden op mijn schermen. Die verbazing ontstond door het gebruik van een nieuwe technologie die Panoptix Down View heet. Garmin heeft namelijk een totaal andere vertaling van hardware naar software ontwikkeld die mij tot nu toe heeft verbaasd. Door het gebruik van speciale transducers en frequenties in combinatie met enorm snelle procesoren is het mogelijk om live te zien wat binnen het bereik van de kegel gebeurd. En ik kan jullie melden dat ik echt verast ben over de resultaten. Zonder te vissen, maar puur door te proberen wat je kunt zien met behulp van deze voor mij nieuwe technologie, is er een nieuwe dimensie aan het roofvissen toegevoegd. Het nieuwe lezen van deze apparatuur geeft andere inzichten en mijn visserij zal hierdoor totaal veranderen. Ook technologie heeft dus zeker invloed op mijn roofvis avonturen.

Herkenbaar

Ik denk dat elke bootvisser het volgende wel herkent; je bent geconcentreerd op zoek naar een stek en na zorgvuldig de bodemstructuur te hebben bekeken ga je aan de slag. Motor uit, elektromotor erin, shad (of ander aas) aan de swivel, laten zakken en BAM… meteen een vis. Tijdens het drillen van de vis zit je meteen al te denken aan de volgende… Het ziet er op de sonar veelbelovend uit, maar daarna blijven de aanbeten uit. Hoe kan dat nou?! Na een half uur pielen niets meer en besluit je naar een volgende stek te gaan. Hier gebeurt hetzelfde!

Ik maak dit zelf regelmatig mee en ik denk dan telkens bij mezelf wat hiervan de oorzaak zou kunnen zijn. Er kan toch niet iedere keer slechts een vis zitten? Dit gebeurt overigens niet continu, maar het gebeurt zeker wel regelmatig. Vaak pas ik mijn manier van vissen dan aan; driften is dan een betere optie -of speedjiggen (snel vissen).

Gesloten tijd

Normaal gesproken ga ik op reis in het gesloten seizoen, maar dit jaar heb ik besloten om elke week in eigen land het water op te gaan om me meer te verdiepen in stekken in combinatie met een nieuwe technologie. Ik vind het een uitdaging om af te wijken van vaste paden en zienswijzen. Je kunt dit ook eigenwijs noemen. Voor mij maakt dit het vissen op roofvis juist interessant. Ik besloot mij te ontdoen van alle apparatuur om alles over een andere boeg te gooien.

De een kan beter overweg met een Android, Apple of Windows smartphone. Zo moet je het ongeveer zien. Ik had me al enige tijd verdiept in de nieuwe sonar technologie van Garmin: de Panoptix down en forward view. Deze laat beelden live zien op het beeldscherm. Geen vertraging dus zoals bij een traditionele sonar.

De eerste week van het gesloten seizoen trok ik erop uit. Een lege boot zonder hengels, molens en kunstaas, maar wel uitgerust met de nieuwste snufjes op het gebied van sonar en GPS. Mijn waypoints had ik overgezet en besloot om naar een stek te gaan die ik goed ken. Eenmaal aangekomen op deze stek besloot ik als eerste met behulp van de Quik Draw optie de bodem op te nemen op de kaart. Dit is op zich al fraai om te zien. De contouren worden over genomen en zo heb ik mijn eigen persoonlijke kaart. De betreffende stek is niet groter dan 10×6 meter. Na het opnemen van de bodem contouren schakelde ik de 3D view in en ging op dezelfde plek liggen. De beelden deden mij verbazen! Heel anders dan dat ik in mijn hoofd had zitten. Ik zag daadwerkelijk gedetailleerde bultjes en de contouren in 3D. Meteen merkte ik ook op dat ik eigenlijk altijd aan dezelfde kant viste en nooit de andere zijde. Zo zie je maar dat je snel in een vast patroon denkt. In minder dan een uur leerden deze beelden mij meer dan al die jaren ervoor.

Live beelden

Ik had uiteraard al diverse keren de Panoptix beelden op social media gezien. Live bewegende objecten op je scherm… Ik kon dit nog niet echt plaatsen, want wat is nou wat? Dit werd me snel duidelijk op het water. De week erna trok ik er weer op uit. Weer naar diezelfde stek. Transducer in het water. Panoptix Live view aan en wachten. De enorme snelle procesoren van de unit lieten direct beeld zien. En ja, wat een andere beleving was dat. Ik zag inderdaad bewegende beelden. Om dit beter te begrijpen had ik verschillende stads klaargemaakt: 6,7 en 8 inch. Zonder haak natuurlijk in verband met het gesloten seizoen. Ik liet de stad zakken en meteen werd deze opgepikt. Wat een andere beleving. Veel spannender. Ik begreep meteen ook het verschil tussen een traditionele sonar en deze live view weergave. Bij een traditionele sonar blijft een ‘banaan’  in beeld en verdwijnt, afhankelijk van de beeldsnelheid, uiteindelijk uit beeld. Bij live view zag ik daadwerkelijk welke kant de shad op ging. Ik kon dit eenvoudig verifiëren door zelf de shad te sturen.

Maar er was meer! Uiteindelijk ging ik naar meerdere stekken en vond ik ook vis. Wat toen echt opvallend was, was dat telkens als ik de vis zag en de elektromotor aanzette de vissen wegschoten. Je kan dit namelijk werkelijk zien. In het begin geloofde ik dit niet. Maar door de vele sessies die ik inmiddels achter de rug heb weet ik het zeker. Deze technologie is afgeweken van het traditionele pad en veranderd in ieder geval mijn inzicht in de benadering van roofvissen.

Ik ben inmiddels een week of zes verder en ben nog lang niet klaar met leren. De elektromotor geeft een magnetisch veld en ook de rotatie van de propeller geeft trillingen af waardoor de vissen wegzwemmen. Mmmm meer stof om na te denken… Inmiddels zitten we samen vers in een nieuw seizoen. Ik wens jullie allemaal veel mooie avonturen toe…

Willem Stolk

TECHNICAL TALK: BUNDEL DE KRACHTEN

Voor zowel het vissen op grotere afstanden als bij het vissen in de nabijheid van obstakels is het logisch dat je gebruik maakt van een gevlochten hoofdlijn. Voor die grote afstanden kan je in principe met nylon ook een eind op weg, als je een verminderde beetregistratie voor lief neemt. De combi van nylon en obstakelvisserij echter, is over de hele lijn een no go! Hoewel er ook nylon op de markt is met een laag percentage aan elasticiteit of rek, is de wetenschap dat zelfs die enkele procentjes je nylon hoofdlijn over een behoorlijke afstand toch een rek geven van meerdere meters.  Meters die een gehaakte karper maar al te graag zal gebruiken om je te snel af te zijn, en zijn of haar heil te zoeken in de geborgenheid van de obstakels. Op die wijze vis verspelen is 1, het creëeren van een mogelijk gevaarlijke of zelfs levensbedreigende situatie ten gevolge van een eventuele lijnbreuk, is 2. Gevlochten hoofdlijn dus voor de hierboven vernoemde situaties, da’s duidelijk!

Een belangrijke eigenschap van het gros van de gevlochten lijnen is dat ze drijven op of zweven in het water. Logisch eigenlijk, gezien de structuur van het materiaal en het feit dat er zich makkelijk luchtbelletjes aan vast hechten, eenmaal het spul te water gaat. Omdat ik er bij standaard statische visserij een punt van maak die laatste meters van de uitstaande lijn zo vlak mogelijk te laten rusten tegen het bodemoppervlak, gebruik ik een gevlochten hoofdlijn altijd in combinatie met een voorslag uit een ander materiaal, en dan ook meteen van een behoorlijke diameter tussen 40/00 en 60/00 naargelang de situatie. Hogere schuurbestendigheid en minder kans op het beschadigen van beschubbing zijn dé 2 voorbeelden die de keuze voor dit dikke spul verklaren.

Is een fors verhoogde schuurbestendigheid het belangrijkste doel, dan verleng ik mijn gevlochten hoofdlijn middels een simpele voorslagknoop met 50/00 tot 60/00 nylon.

Gaat het niet zozeer om die hogere weerstand (voor bijvoorbeeld met mosseltjes of scherpe stenen bezaaide richels of taluds), dan kies ik met volle overtuiging voor Aspire fluorocarbon. De hoge soortelijke dichtheid van dit materiaal doet het goed zinken en door de lage lichtbrekingsindex is de zichtbaarheid onder water nihil. Niet volledig onzichtbaar dus, maar zo goed als.

Voor de montages te water gaan, rol ik een weinig putty (kneedbare loodvervanger) op zo’n 1,5 tot 2 meter rond de voorslag. Bevordert het afzinken nog eens extra, en vormt geen gevaar bij een eventuele lijnbreuk.

De combinatie van enerzijds een zwevende (gevlochten) hoofdlijn en een Aspire flourocarbon voorslag geeft volgende voordelen/eigenschappen:

* Zo goed als 100% directe beetregistratie. Een soepele hengel met lagere testcurve en het actief gebruik van de molenslip is quasi een must.

* De hoofdlijn zweeft en zal dus veel minder snel in contact komen met richels, plateaus e.d. (kortom de bodem) tussen het topoog van je hengel en de zone waar je je rig op scherp legt.

* De fluorocarbon voorslag verzekert je dat de hoofdlijn in de buurt van de rig tegen de bodem ligt, waardoor azende vissen veel minder snel contact maken met strakke lijnen.

Ten slotte nog dit: zodra je met zo’n voorslagknoop zit, ben je als vissers moreel verplicht om extra zorg te dragen voor een 100% veilige montage. Dat is een grote verantwoordelijkheid én een absolute must.

Strakke lijnen!

Mark Hoedemakers